Zelfliefde

Normaal schrijf ik deze blogs enkel als ik inspiratie heb, als ik een levenswijsheid rijker ben of als ik iets ‘goed’ gedaan heb tijdens mijn herstel. Maar nu schrijf ik enkel de pure waarheid: ik heb net een eetbui gehad en ik walg van mezelf. Het lijkt net alsof ik 5 kg zwaarder ben geworden en ik voel me zo ongelofelijk schuldig. Ik heb ook een hele tijd niet kunnen schrijven omwille van veel negativiteit in mijn hoofd. De voorbije weken heb ik al veel stress gehad waar mijn eetstoornis misbruik van heeft gemaakt. Ook het krijgen van een eetlijst van mijn diëtiste (die te groot is volgens mijn eetstoornis) heeft veel angst veroorzaakt. Daarbovenop komt dan nog eens de onzekerheid over mijn toekomst.

Mijn diëtiste zegt dat ik moet uitzoeken wat IK wil doen met mijn leven. Helaas heb ik daarop nog geen antwoord gevonden. Ik heb dus nog geen idee wat volgend jaar zal brengen en dat is heel moeilijk in mijn hoofd, want vooruitzichten en plannen geven me rust. Bovendien moet ik van mijn psychologe eerst ook echt nog goed werken aan leren omgaan met stress, want dat is naast de eetstoornis mijn grootste struikelblok.

Oh ja, en het aanvaardingsproces van mijn autisme ook natuurlijk. Ik dacht dat ik het al aanvaard had, maar blijkbaar totaal nog niet. Ik heb nog zoveel te leren over mezelf, terwijl ik al 5 jaar aan het ontdekken en zoeken ben. De tijd gaat voorbij en het lijkt wel alsof mijn jeugd nooit bestaan heeft (weer een negatieve gedachte, ik weet het). De toekomst geeft me schrik. Wat gaat er veranderen aan onze manier van leven? Ik geloof namelijk niet dat het coronavirus het einde is. Het klinkt misschien raar, maar ik vind het precies alsof Moeder Natuur wraak neemt (en terecht) op ons mensen vanwege de vernieling die we de Aarde hebben toegebracht. Dan weet je ook dat ik doel op de opwarming van het klimaat, want ook dat ziet er niet echt rooskleurig uit. Ik kan niet tegen onrechtvaardigheid (wat blijkbaar een typisch kenmerk is van autisme). Eigenlijk ben ik best wel nog naïef, ik geloof altijd in de goedheid van de mens, maar de realiteit is dat dat soms hard kan tegenvallen. Ook ben ik een ‘people pleaser’, ik zet mijn eigen noden vaak opzij om die van anderen te vervullen, nog zo’n typisch kenmerk van iemand zoals ik. Mijn diëtiste zegt (de sessie van vandaag heeft blijkbaar toch nog wat inspiratie opgeleverd, merk ik nu haha) dat ik een beetje meer egoïstisch mag zijn. Want er moet een balans zijn tussen ‘pleasen’ en ‘egoïsme’: ze noemt dat ‘zelfliefde’.

Alles in mijn hoofd zegt nu dat ik morgen de eetbui moet compenseren door minder te eten, ik weet dat dat fout is en ik zal er ook alles aan doen om mijn eetlijst correct te volgen zodat ik niet weer in de eindeloze cirkel terecht kom van eetbuien en vasten.

Ik hoop dat je in deze blog misschien toch wat herkenning gevonden hebt. Ook al klinkt het misschien niet allemaal zo positief wat ik schrijf; ook dat hoort bij herstel. Je kan niet de hele tijd jezelf motiveren en optimistisch denken. Maar wat WEL belangrijk is, is dat je de volgende dag opnieuw probeert recht te staan. Genezen is met ups & downs: we zetten stapjes vooruit, blijven even stilstaan, zetten er dan weer één of twee achteruit MAAR we blijven altijd weer doorgaan. Ik ken niemand met een eetstoornis die geen doorzetter is (en hé, daar mogen we trots op zijn!). De ene heeft al wat meer obstakels dan de andere op zijn weg, maar het maakt ook niet uit hoe traag je gaat, zolang je maar blijft vechten voor herstel en geluk, want dat zijn jullie allemaal meer dan waard!

Veel moed en kracht, liefs Roxane x

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.