Voor jou, voor mij, voor de huidige en toekomstige generatie kinderen #blogroxane

Ongeveer deze tijd, 6 jaar geleden, ging ik voor het eerst naar therapie. Ik ben blij dat ik toen niet wist welke weg er nog voor mij lag.

Het is nu 1 jaar geleden dat ik de juiste therapie gevonden heb, d.w.z. de therapie die voor mij persoonlijk het beste werkt. Jarenlang werd er enkel rekening gehouden met mijn eetstoornis, zelfs toen ik mijn diagnose ASS al gekregen had. Autisme in combinatie met een eetstoornis vergt echter een andere aanpak. Ondertussen kan ik zeggen dat ik het voorbije jaar al veel stappen gezet heb in mijn herstel, maar ik ben er nog niet… Het feit dat ik niet weet wat er nog allemaal op mijn pad zal komen, geeft me schrik. De verraderlijke obstakels die ik keer op keer moet zien te overwinnen, doen me soms heel negatief denken. Vandaag heb ik gelukkig een betere dag (cheers to that!). Ik lig in onze tuinzetel te bruinen in het zonnetje terwijl ik deze woorden schrijf. Liggen in de namiddag! Dat had ik 6 jaar geleden, toen ik voor het eerst therapie startte, nooit durven dromen! Ik kan me de angst nog haarscherp herinneren… Zo zie je maar, naarmate de tijd verstrijkt, worden we de eetstoornis steeds meer de baas.

Waar ik de komende tijd echt nog heel hard aan moet werken, is het loslaten van mijn gewicht. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Ik ben er denk ik al sinds mijn elfde mee bezig. Ik kan me nog herinneren dat ik tegen m’n vriendinnen in de lagere school vertelde dat ik op dieet wou. Mijn benen vond ik namelijk veel te dik. Dat terwijl ik een heel gezond gewicht had. Ook herinner ik me de medische onderzoeken op school, tijdens zo’n onderzoek word je namelijk ook gewogen. Eigenlijk vond ik dat vreselijk. Klasgenoten vergeleken elkaars gewicht altijd. Ik voel me triestig als ik daar aan denk. Niemand zou op zo’n jonge leeftijd (eigenlijk op geen enkele leeftijd) zo intens moeten bezig zijn met hoe hij/zij eruit ziet. Persoonlijk zou ik aan het kind niet zeggen of tonen hoeveel hij/zij weegt. Dat was namelijk een grote trigger voor mij, want thuis woog ik me op die leeftijd nooit. Dat je het getal meegeeft aan de ouders en huisarts vind ik nog oké en dat je uitlegt wat gezonde voeding is, ook. Maar als we bepaalde voedingsmiddelen en gewoontes zoals een koek tijdens de speeltijd en een zakje chips in het weekend, beginnen verbieden, vraag ik me af tot hoe ver de maatschappij/school uiteindelijk wel niet zal gaan. Gelukkig mocht dat wel nog tijdens mijn schoolcarrière, maar steeds vaker hoor je dat enkel nog maar fruit toegelaten is als tussendoortje. Daarom vraag ik: alsjeblieft, laat kinderen gewoon kinderen zijn. Een ijsje en koekje horen namelijk ook in een gezond eetpatroon.

Vanavond ga ik naar mijn psychologe, ik heb er niet zoveel zin in. Maar ik weet ondertussen dat dat betekent dat ik het wel degelijk nodig heb. Keer op keer de confrontatie aangaan met jezelf en je eigen demonen is niet gemakkelijk. Echter, op langere termijn is het het meer dan waard.

Blijf dus vechten, lieverds!!!

Ik geloof in jullie!

Roxane X

Let me eat my ice cream please 😊 #minime