Moana Blog #12 – Uit de comfortzone treden

Deze week kocht ik een nieuw fototoestel, iets waar ik al een tijdje over aan het nadenken was. Nu ik het in mijn handen kan houden, krijg ik de goesting om naar buiten te gaan en de wereld te verkennen. Het is misschien een beetje raar om te zeggen, maar ik voel me met dat fototoestel een aanschouwer van het dagelijkse leven. Ik stel me vragen over wat er rondom mij gebeurt, wat er zal gebeuren en hoe ik het verhaal van die gebeurtenissen kan vastleggen. Ik vind het zelfs spannend. Het maakt me nieuwsgierig naar de toekomst. Maar die nieuwsgierigheid was en is er niet altijd. Soms neemt het meer de vorm aan van angst en onzekerheid.

De ‘stretchzone’ verkennen
Elke dag is anders en geeft nieuwe mogelijkheden, kansen om dingen uit te proberen. Het ligt voor een stukje in m’n eigen handen. Soms is het goed om eens iets te doen dat ik nog niet gedaan heb. Dat kan echt eng lijken. Ik herken bij mezelf dat er dan een kopstemmetje begint te spreken en vertelt dat ik dat maar beter niet zou doen, want anders… Ja, wat dan? Wat gebeurt er als ik de stap zet om iets (nieuw) te doen?

Het kopstemmetje met z’n vervelende vragen én antwoorden
“Wat gaat er gebeuren als ik solliciteer voor een nieuwe job?” Of “wat als ik een boterham eet met een ander beleg dan dat ik gewoon ben?” Ik geraak vaak niet verder dan dezelfde soort antwoorden. “Ik ga dat niet kunnen, dan ga ik me belachelijk maken” of “dan word ik vast superdik en kunnen ze mij naar buiten rollen.” Maar dat zijn extreme gedachten die eigenlijk ver van de realiteit liggen. Op het moment dat ik daarover zit na te denken, kan ik echt verloren lopen in het oerwoud aan angsten en onzekerheden. Het gevoel dat me op dat moment overvalt, lijkt wel alsof ik op het punt sta om te sterven. Klinkt extreem, maar ik kan het daarmee vergelijken.

De ‘stresszone’ vermijden door te relativeren
Wat me helpt om met die angsten om te gaan, is om dit uit te spreken tegen iemand. Ik vraag aan een vriendin of mijn psychologe om me bij te staan, om me te begeleiden doorheen deze moeilijkheden. Anders zou ik al gauw geneigd zijn om bang in een hoekje te kruipen en niets meer te doen. En dan worden de demonen in mijn hoofd alleen maar groter. De gedachte om geen controle te hebben over wat er zal komen, maakt de toekomst soms zo eng. Het uitspreken van deze gedachten kan helpen om zaken te relativeren. Vaak maken we het veel erger in ons hoofd dan dat we beseffen. Stel jezelf eens de vraag wat het ergste is dat er kan gebeuren… Vaak is het antwoord dan al veel minder erg dan je zou verwachten.

Verken de stretchzone samen met iemand
Een mug wordt al snel een olifant, dat ons hoofd helemaal volpropt met zijn grote lijf. (Maar bedenk dat olifanten wijze dieren zijn, waar we veel van kunnen leren. Net zoals onze angsten ons ook dingen kunnen leren. Het vertelt over hoe we over onszelf denken, hoe we tegenover de buitenwereld staan.) Iemand uit onze omgeving kan die relativerende kijk bieden, die we op dat moment missen. De geruststellende woorden kunnen deugd doen en helpen om uit die comfortzone te treden, waar we -o zo graag- in zitten. Dit proces gaat met kleine stapjes. Het gaat samen met grenzen aftasten, leren aanvoelen wat oké is en wat niet. Door ervaringen op te doen die best wel oké zijn, wordt het in de toekomst makkelijker om tot iets nieuw te komen, waardoor we weer nieuwe mogelijkheden krijgen.

Hoe probeer jij uit je comfortzone te treden?

Veel liefs,

Moana

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.