Pfieuw, zaterdag na anderhalf jaar terug naar een diëtiste. Spannend. Ik heb besloten om terug wat intensievere therapie te volgen die wat meer gericht is op mijn eetstoornis. Momenteel heb ik mijn gewicht onder controle, maar het verlangen naar een lager getal op de weegschaal blijft. Vandaar dat ik naar een diëtiste zal gaan in Gent gespecialiseerd in eetstoornissen. Ik hoop dat ik een goede band met haar zal kunnen opbouwen! Ik heb (eindelijk) aanvaard dat op mezelf beginnen met diëten niet goed zal aflopen. Het zal belangrijk zijn om dat onder begeleiding te doen van een voedingsdeskundige, iemand die erop kan toezien dat ik niet te ver ga in het afvallen en dat ik dus niet terug in de (duivelse) armen van de anorexia val. Maar die er net zo goed voor kan zorgen dat ik mezelf niet bepaalde voedingsmiddelen compleet ga ontzeggen en dat ik zo dus niet het gevaar loop weer eetbuien te krijgen. Voorlopig ben ik nu ongeveer drie weken eetbuivrij, uiteraard met af en toe wel een uitschieter en wat compensatiegedrag, maar niet meer in de mate van het ondraaglijke. Ik heb ook geleerd dat ik bv een uitschieter niet direct moet zien als een mislukking en ook niet meteen moet bestempelen als een eetbui, want iedereen eet wel eens te veel. Het belangrijkste is om eruit te leren en de volgende dag gewoon je eetschema te blijven volgen. Mijn gewicht blijft iets moeilijk om te accepteren en het zal volgens mij heel lang duren vooraleer ik het volledig zal kunnen loslaten, maar ik ga voor genezing en ik vecht voor een eetstoornisvrij leven!

Ik probeer de voorbije twee jaar dat ik niet gestudeerd heb ook niet te zien als verloren. Ik heb namelijk ontzettend veel over mezelf geleerd door o.a. veel therapie. Ik heb een boek geschreven, ik ben uit de diepe put van mijn depressie geklommen door o.a. een opname in het UZ Gent. Ik heb mijn gedrag uit het verleden kunnen plaatsen en ik begrijp nu dat veel daarvan voortkwam uit mijn autisme. Ik weet nu ook eindelijk wat ik écht wil studeren en wat me hopelijk ook zal lukken op mijn tempo: het graduaat Tolk Vlaamse Gebarentaal. En ik kan mijn ervaringen rond psychische problemen gebruiken om anderen te helpen door o.a. dit vrijwilligerswerk. Soms lukt het mij om deze redenen te zien als een waarheid (en niet als een theorie die mijn hulpverleners me vertellen), maar soms als ik me heel slecht voel, lukt dit niet. Dan zie ik alles negatief en voel ik me schuldig dat ik niet zoals de rest van mijn leeftijdsgenoten studeer. Uiteraard weet ik diep vanbinnen dat dat komt door mijn psychische problemen en dat dat ook echt geen schande is. Daarom is het een goed idee voor mij om bovenstaande redenen zoveel mogelijk tegen mezelf te herhalen.

De voorbije 6 jaar (de jaren dat ik ziek was/ben) probeer ik ook niet te zien als een complete ramp. Uiteraard was het merendeel van die tijd de hel, maar ik heb ook fantastische mensen ontmoet: lotgenoten die vrienden geworden zijn, hulpverleners die me moed geven om door te zetten. Ik ben veel socialer geworden doorheen de jaren en ik ben heel erg gegroeid, vind ik van mezelf. Ik ben misschien wat sneller volwassen moeten worden dan anderen, maar dat heeft me ook veel inzichten opgeleverd. Ik denk anders na over het leven, over mensen, over gevoelens en over gedrag. De voorbije week heb ik zelfs nog nieuwe prachtige mensen leren kennen. Persoonlijk vind ik personen die al veel meegemaakt hebben (zoals veel lotgenoten die ik ken), heel wijs. Je kan er goede gesprekken mee voeren en ze zijn niet zo oppervlakkig als sommige anderen van mijn leeftijd. Ik heb geleerd om mensen die me negatieve energie geven de rug toe te keren en anderen die een positieve invloed op me hebben in mijn hart te sluiten.

Denken jullie ook eens aan de mooie momenten die jullie tijdens jullie herstel al hebben meegemaakt? Je zal zien dat je je even wat gelukkiger zal voelen.

Ik wil degenen die dit lezen, maar nog geen hulp gezocht hebben ook een hart onder de riem steken. Ik herinner me de eerste keer dat ik naar een diëtist moest en ik wou absoluut niet gaan. Mijn ouders hebben me letterlijk moeten dwingen. De reden is: je eetstoornis wilt geen hulp, maar je gezonde ik wel en je zal jezelf zo dankbaar zijn als je geluisterd hebt naar dat gezonde stukje van jezelf en naar je omgeving die je zo graag ziet.

Heel veel liefs en moed,

Roxane

Op weg naar herstel (Roxane)