Moana

Dag lieve lezers
Vanaf vandaag start ik met een nieuwe blog. Voor ik dit doe wel ik mezelf graag voorstellen aan jullie.


Mijn naam is Moana en ik ben 26 jaar oud. Ik luister graag naar mensen. Ik vind het heel fijn om diepe gesprekken te voeren over het leven, over gevoelens, over verlangens,… dingen die we allemaal ervaren. Door dit te delen met elkaar, kunnen we een gevoel van verbondenheid oproepen. Iets wat essentieel is in ons leven.


Ik ben een paar jaar geleden in een diepe depressie beland. Ik had net mijn master behaald in de Beeldende Kunsten. Maar toen klopte het echte leven aan de deur. Ik was hier enorm bang voor en trachtte (onbewust) op allerlei manieren dit te ontvluchten. Ik kreeg een eetstoornis, eentje die mijn
hele leven overhoop haalde. Ik had die periode veel stress en daardoor was ik wat afgevallen. Ik merkte dat dit mij een goed gevoel gaf. Zo ben ik langzaam dingen beginnen schrappen uit mijn eetpatroon. Het heeft ook niet lang geduurd voor ik begon met compenseren. Eigenlijk had ik zelf niet
door dat dit eetgestoord gedrag was. Ik vond het gewoon beter om met deze dingen bezig te zijn, ipv me te focussen op mijn toekomst.

De gedachte dat ik straks aan het werk zou moeten gaan, en meedraaien in deze hectische maatschappij, greep me vaak naar de keel. Ik was zo bang om volwassen te worden. Het gaf me een gevoel alsof iemand me met een mes in de rug stond te porren voor een afgrond. Ik wou voor altijd een
kind blijven, zonder zorgen, zonder verantwoordelijkheden. De grote, boze wereld schrikte me af. Wat zou er op mij af komen? Ik had veel vragen waarop ik geen antwoord kon geven. De toekomst was nog nooit zo onzeker geweest als op dat moment. Ik hou op zich al niet zo veel van veranderingen in mijn leven, maar deze was toch wel eentje waar ik me maar niet over kon zetten. Ik voelde me als een kat in het nauw gedreven, bereid om er alles aan te doen om de vijand tegen te houden. De vijand was hier dan ook het leven.

Dit is een deeltje dat vertelt hoe de eetstoornis bij mij ontstaan is. Momenteel ben ik zo goed als hersteld. Maar ik ervaar soms momenten waarin ik het weer moeilijk krijg met eten. Dan probeer ik de stem in mijn hoofd het zwijgen op te leggen. Soms lukt dit, soms niet. Maar ik probeer niet te streng te zijn voor mezelf. Af en toe even terugvallen is volgens mij wel oké, zolang je maar alert bent voor de signalen en op tijd aan de alarmbel kunt trekken als het teveel wordt.

Veel liefs,
Moana

1 reactie op “Moana”

  1. Lieve Moana, eigenlijk is het bij mij ook zo een berje begonnen. Bang voor de toekomt en niet volwassen willen worden. Ik was 15 toen mijn anorexia begon. Ik ben nu 48 en ven altijd blijven worstelen met eten. Vooral met het gevoel om dik te zijn. Ik voel me vaak te dik en weet dat dit absoluut niet waar is. 8k heb 2 dochters van 15 en 13. De oudste heeft een prachtfiguur, is kleiner maar weegt zelfs meer dan ik. Dat is confronterend. Ze beginnen het op te merken en daar ben ik wat bang voor. Want ik weinig en ik vind eten tijdverlies.
    Ik wens jou nog veel moed en succes en ik wens je een mooi leven 🍀😘

Reacties zijn uitgeschakeld.