Ik ben 20 jaar en net zoals alle andere twintigjarigen, draag ik een heel verhaal met me mee.

Heel graag deel ik mijn verhaal, omdat ik eerlijkheid belangrijk vind. Zowel naar mezelf als naar anderen.

Ik heb een eetstoornis gehad. Eigenlijk moet ik zeggen, ik heb een eetstoornis. Het is begonnen iets meer dan 4 jaar geleden. Het jaar dat ik 16 werd. Geleidelijk aan vormde de eetstoornis zich en nam het steeds meer mijn leven over. Na een jaar ziek te zijn en het 95% eetstoornis was en 5% Lisa (op sommige momenten zelf 100% eetstoornis), ben ik voor de eerste keer opgenomen. Ik kreeg toen de diagnose: anorexia nervosa.

Mijn opname was eind augustus. Nog 1,5 week en school begon terug. Ik dacht: “het lukt me wel om tegen dan genezen te zijn.” Maar al snel had ik door, dat ik niet op 1,2,3 anorexia uit mijn leven kon schoppen. De eerste dagen waren zwaar, maar kon ik nog wel leven met hoe de opname was. Pas na enkele dagen kreeg ik het echt terug moeilijker. Mensen zeggen altijd dat ik een enorm groot doorzettingsvermogen heb, dus dat heb ik in mijn genezing ook laten zien. Het was niet makkelijk, maar is was vastbesloten. Ik zou beter worden.

Na 3 weken opname, mocht ik terug naar huis. Ik was blij en opgelucht maar ook verschrikkelijk bang. Vooral het stukje school was moeilijk. Ik was de persoon die altijd op school was, laat staan dat ik de eerste 1,5 week van het schooljaar zou missen. Met een klein bang hartje ging ik terug naar school. Mijn klas wist wel wat er was, maar hoe gingen zij reageren? Welke vragen zouden ze stellen? Wat heb ik allemaal gemist? Hoor ik nog bij de groep?

De dag dat ik terug naar school ging, kreeg ik meteen het antwoord op al mijn vragen. In mijn klas zitten de meest begripvolle, zorgzame mensen die ik me maar had kunnen wensen. Ik besefte dat ik echt met mijn gat in de boter was gevallen met zo een klas.

Ik kreeg heel veel ondersteuning op school en thuis. Maar blijkbaar zat er toch nog iets niet goed. Want 9 maanden na mijn eerste opname, volgde er nog een. Deze keer een van 2 maanden en op een andere afdeling, meer specifiek voor eetstoornissen. Zo miste ik ook het einde van mijn schooljaar en studeerde ik af terwijl ik in opname zat.

Ondertussen zijn we meer dan 2 jaar verder. Ben ik helemaal eetstoornisvrij? Nee, de eetstoornisgedachten zijn er nog en dat is soms nog moeilijk. Het gaat met ups en downs, maar in een stijgende lijn.

Een van de belangrijkste dingen dat ik heb geleerd in heel mijn proces: “Je bent MEER dan dat stemmetje in je hoofd!”

Mijn boodschap: vergeet vooral niet als je in de spiegel kijkt, dat er voor je een prachtig mooi en liefdevol mens staat. Die meer dan de moeite waard is!

Oh ja, reminder to myself: het is oke om af en toe op je bek te gaan en een offday te hebben.

Veel liefs, Lisa