Herfstsomberheid

Dat de herfst begonnen is, dat is ons wel al duidelijk geworden. De regen valt op sommige momenten met bakken uit de lucht, het begint kouder te worden en de bomen krijgen de meest prachtige kleuren. Langzaam gaan we richting de donkere dagen van het jaar. Een extra moeilijke periode voor veel mensen.

Ik merk bij mezelf dat ik meer last heb van sombere dagen. Het zijn dagen waarop ik me erger aan alles en zelfs haatgevoelens heb naar andere personen toe. Ik voel me met momenten zo verdrietig, om de meest pietluttige dingen. Aan mijn lichaamshouding merk ik dat ik er nogal ‘zwaarmoedig’ bijloop. De spieren in mijn nek doen vaak pijn en het lijkt alsof ik de hele wereld op mijn schouders draag. Het zijn zo van die dagen dat ik me naar mijn werk moet sleuren, wanneer ik liever in mijn bed zou willen blijven.

Wat het nog eens extra moeilijk maakt, is de onzekerheid en de uitzichtloosheid die Corona ons geeft. Wanneer gaat dit stoppen? Gaat het ooit stoppen, of is het de eerste van een reeks pandemieën? De regels die ons worden opgelegd zijn noodzakelijk, voor ieders veiligheid. Maar het zorgt er ook voor dat we ons gevoel van vrijheid kwijt zijn. Iemand die ons zegt of we onze familie en vrienden wel of niet mogen zien, dat zijn we niet gewoon. We hadden dit ook niet zien aankomen, daarom is het ook zo ingrijpend geweest voor velen.

We worden moe. Ik kan het zien aan de gezichten van de mensen. Mijn vader, die anders zo rationeel is, (graag) de touwtjes in handen heeft op zijn werk, is nu iemand die gestresseerd rondloopt en de onzekere situatie maar moeilijk te baas kan. Voor mij is dit wel een eye-opener geweest. Zelfs mijn vader, die anders zo een gezond zelfvertrouwen heeft, loopt nu op sommige momenten, met zijn handen op ‘t kale hoofd. Ik vind het redelijk beangstigend om te zien.

Het enige zekere in het leven is dat het leven onzeker is. En ik ben daar eerlijk gezegd de laatste tijd extra hard achter gekomen. Maar hoe kunnen we dan hiermee omgaan? Welke plek kunnen we de onzekerheid geven in ons leven? Het is een vraag dat me bezighoudt. Ik ben er nog niet achter wat het antwoord kan zijn. Wat ik wel probeer te doen is het leven te
leven als hoe het komt, van dag tot dag. In sommige periodes is dit moeilijker dan in andere. Het feit dat we nu richting winter gaan, zorgt ervoor dat die onzekerheid me wel eens serieus naar de keel kan grijpen. Ik ben soms zo moe, dat ik het even niet meer aankan, en gewoon ga wenen in mijn bed of op het toilet van het werk. Maar volgens mij moet die ruimte er zijn, om het allemaal wat te kunnen plaatsen.

Bron foto : Bernd Schulz 


Heb jij last van sombere gevoelens?

Veel liefs,
Moana

1 reactie op “Herfstsomberheid”

  1. Bedankt voor je eerlijke getuigenis. Ik ervaar het zelf ook zo en hoor het ook van veel mensen om me heen. We willen altijd gelukkig zijn en ons goed voelen, maar de realiteit is dat dit niet zo werkt. We hebben geleerd om onze emoties onder controle te houden of zelfs te verstoppen en ons beter voordoen dan dat we ons werkelijk voelen. Het zou mooi zijn moesten we gewoon eerlijk kunnen zeggen hoe we ons werkelijk voelen. Dan voelen we ons ook veel minder eenzaam . We zouden ook respect en begrip kunnen tonen voor elkaar, waardoor we sneller zouden herstellen.

Reacties zijn uitgeschakeld.