Foto’s

Ik schrijf deze post omdat ik zelf onlangs deze ‘druk’ gevoeld heb. Dit is mijn ervaring en de jouwe kan dus helemaal anders zijn!

Het is zomer en af en toe zie ik foto’s verschijnen van vrouwen in bikini’s, mannen in ontbloot bovenlijf. Ook van mensen met eetstoornissen. Zelf vind ik dat ook heel bewonderenswaardig en soms helpt het me ook, maar soms ook helemaal niet. Ik denk dat het ergens ook een bepaalde ‘verwachting’ oplegt. Een soort van moeten. Je ‘moet’ een foto van jezelf in bikini posten om te bewijzen dat je je niet meer schaamt, dat je volledig herstelt bent. Maar dan vraag ik me af: zijn die vrouwen/mannen ook wel echt trots op zichzelf? Posten ze die foto om de juiste redenen? Halen ze moed uit de positieve reacties en voelen ze zich sterk en goed genoeg om zichzelf op die manier bloot te geven? Of doen ze dit eerder omdat het zo ‘hoort’ of om anderen te pleasen? Wat als ze zichzelf juist nog meer gaan vergelijken met andere (jonge) vrouwen/mannen met een eetstoornis?

Ik vind het super als iemand zoiets durft te plaatsen op sociale media, maar enkel en alleen als het hen niet nóg meer stress bezorgt en als ze dit bv met hulpverleners besproken hebben zodat ze zichzelf ook leren beschermen tegen eventuele negatieve reacties. Zelf ga ik zoiets nooit posten, tenzij ik het voor mezelf doe, omdat ik me echt goed in m’n vel voel; als ik bv ga zwemmen of een andere watersport beoefen (iets waar ik trouwens enorm van hou). Dat zijn namelijk activiteiten die ik terug met PLEZIER wil kunnen doen als ik mijn eetstoornis ‘een poepie heb laten ruiken’. Als ik naar het strand ga en ik durf terug op de foto in een bikini/badpak dan ga ik dit natuurlijk doen! Maar enkel en alleen omdat ik het wil en niet met de gedachte van ‘nu ga ik eens bewijzen en tonen dat ik genezen ben’. Ik denk dus dat het belangrijk is om voor jezelf te beslissen welk belang je hecht aan het plaatsen van zo’n foto. Doe je dit voor jezelf en/of om anderen te helpen of omdat je denkt dat het een bewijs is dat je goed op weg bent richting ‘recovery’? De laatste tijd probeer ik zelf ook bewuster te denken over wat ik wil posten, want ik ben een nogal impulsief persoon (wat niet altijd gemakkelijk is).

Als je je (nog) niet goed voelt om in een short/kleedje/topje/bikini/badpak/zwembroek te lopen, dan hoeft dit ook echt niet! Draag waar je jezelf comfortabel in voelt, want ook dat is een vorm van zelfzorg! Uiteraard is het de bedoeling dat je jezelf uiteindelijk leert de aanvaarden zoals je bent en dat je bv in een veilige omgeving (bv thuis, bij familie of vrienden..) al eens een ‘moeilijker’ kledingstuk kan dragen, maar dat betekent niet dat je het perse met de wereld moet delen. Iedereen herstelt op zijn eigen tempo, want moest iedereen hetzelfde pad volgen, dan zou elke persoon met een eetstoornis hetzelfde zijn. En dat is absoluut niet het geval. Je bent niet het labeltje ‘eetstoornis’ en je hoort niet alleen in die ‘wereld’. Je bent UNIEK en PRACHTIG ZOALS JE BENT.

Zomergroetjes,

Roxane x