Blog Camille #1 – Een nieuw begin

Vandaag ga ik het dus doen… mijn eerste blog schrijven. 
Het idee spookt al weken door mijn hoofd, maar toch kon ik me er niet toe aanzetten om effectief een eerste artikel te creëren. Waarom niet?
Omdat ik angstig ben, denk dat ik het niet goed genoeg ga doen, niet weet of het wel interessant of nuttig genoeg is wat ik ga meedelen. Misschien vinden anderen het wel stom of zijn de blogs van andere mensen veel beter. Bovendien ben ik ook nog niet volledig genezen van mijn eetstoornis, dus zou ik niet beter pas beginnen schrijven wanneer ik echt trots op mezelf kan zijn? 
Deze stroom aan gedachten komt niet alleen nu in mij op, nu ik aan deze blog wil beginnen werken, maar ongeveer bij alles wat ik wil ondernemen in mijn leven.

En dat is nu nét waar de eetstoornis om gaat bij mij, dit is waar de wortels zitten. Onzekerheid, een gebrek aan zelfliefde, een bewijsdrang, iets vinden om discipline en controle over te hebben en waar ik trots uit kan halen. Het is een manier om aandacht of misschien zelfs bewondering van anderen te krijgen (want kijk, ik kan nogal eens aan mijn lichaam werken en neen zeggen tegen dingen), dit is mijn vorm van zichtbaarheid. Hoewel dit ironisch is natuurlijk, want eigenlijk verdwijn je stukje bij beetje omwille van de eetstoornis.

Neen, ik zeg het verkeerd, IK verdwijn niet, mijn lichaam verdwijnt/ verdween (ik ben er nog niet helemaal uit aangezien ik me nog niet als bevrijd of genezen beschouw). De vetjes aan de billen of buik, de te gespierde kuiten, de te brede schouders, de te dikke poep, de paar putjes cellulitis, … of wat het ook maar is dat er in je hoofd zit en waar je zo op focust dat het letterlijk gigantische proporties aanneemt in de spiegel, maar je realiteitszin compleet verstoort. De eetstoornis dwingt je om steeds verder te gaan, want “het is nooit goed genoeg”. Nog een beetje minder eten, nog een beetje meer sporten, nog aan dat ene detail van je lichaam een beetje verder werken, nog 1 kilootje lager op die weegschaal en dan…. Dan is het NOG niet goed genoeg. De hele tijd focus je op dat ene doel en lijkt het alsof daar het geluk in zit, maar toch komt dat geluk er nooit.

Het geluk zit namelijk in jezelf, in ONVOORWAARDELIJKE ZELFLIEFDE! In jezelf nemen zoals je bent, jezelf graag zien met al je gebreken, maar vooral… niet focussen op die gebreken en die imperfecties, maar op alle prachtige kanten van jezelf, en op wat je wel kan.

En deze blog is misschien niet de beste van de website, en misschien heeft niemand hier iets aan, maar misschien help ik wel 1 persoon met dit inzicht. En dát betekent dat het de moeite waard is om mijn verhaal te delen en om te beginnen aan dit avontuur van wekelijkse blogs. 
Dus ik hoop dat iemand hier steun of herkenning in vindt, en dan neem ik je graag mee door mijn verhaal, mijn struggles, mijn lichtpuntjes, mijn overwinningen en mijn dipjes. Want je bent niet alleen, écht niet!!! 

Veel liefs, en tot binnenkort,
Camille

Afbeelding van congerdesign via Pixabay 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.