Hey iedereen!

 

Het is even geleden dat ik een blog geschreven heb, maar ik heb een paar moeilijke weken achter de rug. Vorige week zaterdag ging ik voor de eerste keer als vrijwilliger naar het inloophuis van ANBN, deelwerking Gent. Helaas ging het niet zo goed… Sommige onderwerpen kwamen te dicht bij mijn leefwereld en ik begon me ook te vergelijken, wat natuurlijk het slechtste is dat je kan doen. Ik zat het hele gesprek mijn gevoelens op te kroppen tot Sophy (een andere vrijwilliger) mij even apart nam om te vragen hoe het met me ging. Dan kwamen al mijn emoties naar boven en heb ik moeten wenen. Ze heeft me dan gerustgesteld en even met mij en mijn mama gebabbeld, wat echt deugd deed. Dankjewel dus Sophy!

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat het zoveel kan helpen om met iemand te praten over je gevoelens of moeilijkheden. Je zal je nadien echt beter voelen! Ik heb ook besloten dat het voor mij voorlopig beter is om niet meer mee te helpen in het Inloophuis, maar bv wel deze blog te blijven schrijven of met andere zaken ‘achter de schermen’ mee te helpen.  Ik voelde me eerst wel gefaald aangezien het me niet gelukt was. Nu begrijp ik echter dat ik niet de ‘perfecte’ vrijwilliger hoef te zijn, maar dat ik mijn eigen grenzen moet aangeven en dat niet alles kunnen gewoon menselijk is.

Ook heb ik in een eerdere blogpost verteld dat ik 100% zeker was om Tolk Vlaamse Gebarentaal te studeren in september, nu twijfel ik weer heel erg. Eigenlijk ligt mijn hart echt bij de journalistiek, maar mijn ouders (en ikzelf ook wel) hebben veel schrik voor de bijhorende stress en paniek… Tegelijkertijd denk ik ook wel dat als ik iets écht graag zou doen, ik me ook ten volle zal geven om mijn droom te bereiken. Dan denk ik bij mezelf: later een job hebben waar ik echt gelukkig van word en nu een studie volgen met zoveel variatie en zoveel interessante vakken, misschien is dat gewoon die stress waard? Misschien moet ik het gewoon erop wagen zodat ik later zeker geen spijt heb?

Ik heb nu al twee jaar niet kunnen studeren omwille van mijn psychische problemen en het was (en is soms nog steeds) heel moeilijk om te kunnen inzien dat dit geen verloren jaren zijn geweest. Zoals Sophy zei: “Werken aan je (mentale) gezondheid en vechten tegen een eetstoornis is een full-time job.” En gelijk heeft ze! Voel je dus niet schuldig als je uitvalt tijdens je studie of als je even tijd nodig hebt om aan jezelf te werken. Je bent dat waard en je zal ook meer levenservaringen rijker zijn dan andere leeftijdsgenoten.

Veel liefs & blijf tegen die negatieve stemmetjes vechten, je kan het!

Roxane

 

Blog van Roxane

2 gedachten over “Blog van Roxane

  • 13 juni 2020 om 21:11
    Permalink

    Jij ook hè. Blijf vechten! 💪🏻🍀

  • 14 juni 2020 om 19:27
    Permalink

    je doet dit goed geloof in je zelf

Reacties zijn gesloten.