Blog Roxane

Dag lieve lezers,

Het is al een hele tijd geleden dat ik een blog schreef voor ANBN. Ondertussen is er veel gebeurd…

Ik was begonnen aan een studie en moest die helaas ook stopzetten. Mijn herstel kwam namelijk in het gedrang en ik was net zo goed op weg… Gelukkig gaat het nu al wat beter, vandaar dat ik het vrijwilligerswerk terug heb opgepakt. Ook heb ik de voorbije winter een tweede boek uitgebracht ‘(Over)leven met psychische problemen’, wat je misschien al hebt gezien in de nieuwsbrief van ANBN. Toch blijft het heel moeilijk om die boeken als succeservaringen te zien. Ik heb namelijk nogal de neiging om alles wat ik ‘goed’ doe, te minimaliseren. Mijn grote droom is om te debuteren bij een uitgeverij (dus niet in eigen beheer) met de Engelstalige poëziebundel waar ik momenteel mee bezig ben. Die schrijfsels vind ik tot nu toe mijn beste werk. De voorbije dagen echter, ben ik in de val van mijn innerlijke criticus getrapt door me te vergelijken op Instagram (ik weet het, grote fout) met andere schrijvers/kunstenaars. Daardoor heb ik mezelf helemaal naar beneden gehaald en zag ik het leven weer heel somber in. Maar zoals deze quote het geweldig verwoord: “Don’t compare your life to others. There’s no comparison between the sun and the moon, they shine when it’s their time.” Ik ga dus proberen deze quote te onthouden en mezelf zo min mogelijk te laten verleiden door dat negatieve stemmetje.

Daarnaast heb ik heel veel schrik voor mijn toekomst, ik weet namelijk nog niet hoe die eruit zal zien. Mijn psychologe zegt dat ik de komende maanden moet ‘leven’ (in het hier en nu), want de voorbije jaren heb ik vooral overleefd. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, haha. In deze coronatijd valt er ook niet bijzonder veel te doen. Ik probeer me dus vooral creatief bezig te houden door te schrijven, tekenen, bakken… Ook ben ik momenteel de Engelse versie van de Harry Potter-boeken aan het lezen, ik ben namelijk een grote fan… Mijn idool Katy Perry, haar verloofde Orlando Bloom en hun dochtertje Daisy Dove, geven me ook steeds weer de moed om te blijven vechten. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik word zo gelukkig door haar muziek en persoonlijke belevenissen. Misschien heeft die fascinatie te maken met het feit dat ik ASS heb, een specifieke interesse hebben voor iets of iemand is namelijk niet zo ongewoon in het autismespectrum. Verder help ik mijn mama met het animeren van de onthaalkindjes, ga ik af en toe wandelen en probeer ik zoveel mogelijk te genieten van het zonnetje (als ze schijnt).

Volgens mijn diëtiste heb ik al heel wat stappen gezet in mijn eetstoornisherstel, maar ook daar moet ze me vaak aan herinneren. De perfectionist in mij legt de lat nog altijd veel te hoog, waardoor het in mijn hoofd nooit goed genoeg is. Samen met mijn psychologe werk ik eraan om die lat wat lager te leren leggen. Vrijdag heb ik een nieuwe afspraak bij Lotte (mijn diëtiste) en het is o.a. ook de dag dat ik gewogen word (één keer per maand is het ‘weegdag’). Daar heb ik nu dus al stress voor, no surprise, haha. Ik hoop dat er een dag komt dat de angst voor dat stomme getal wat kleiner wordt.

Volgens Lotte heb ik nu eindelijk een goede reden om meer te willen bewegen, één die dus niet voortkomt uit de eetstoornisstem. Ik heb namelijk door jarenlang weinig te mogen bewegen niet veel conditie. Die wil ik echter wel terug beginnen opbouwen, want ik merk mijn gebrek aan conditie heel erg tijdens bv. een uitstapje met een vriendin. Ook wil ik, van zodra het weer veilig is natuurlijk, op reis kunnen gaan zonder de hele tijd buiten adem te zijn. Werken aan mijn conditie zal ik wel samen met een revalidatiekiné moeten doen, zodat ik zeker niet extreem ga beginnen sporten. Ik kijk er al naar uit om deze nieuwe stap in mijn herstel te zetten!

Voilà, ik denk dat jullie nu wel ongeveer up to date zijn. 😉

Tot een volgend blogbericht!

Liefs, Roxane