Blog Moana #6 – Prikkels

Iets waar ik enorm veel belang aan hecht, is het hebben van tijd voor mezelf. Als ik hiervoor de kans niet krijg, of zelf het initiatief niet neem om deze moment in te lassen, dan word ik heel moe en geïrriteerd. Ik heb het af en toe nodig om me af te zonderen in een donkere kamer, waar geen afleiding of lawaai is. Zo kan ik tot rust komen en mijn batterij opladen.

Signalen van overprikkeling
Overprikkeling kan je aan veel signalen herkennen zoals : stress, onrustig zijn, moe worden, geïrriteerd raken door kleine dingen, nervositeit ervaren, agressief worden, concentratieproblemen, hoofdpijn,… Het heeft heel lang geduurd tot ik besefte dat dit een oorzaak had, dat deze symptomen niet zomaar optraden. Maar wat was de oorzaak dan?
Ik ben gewoon gevoeliger dan andere mensen. Hoogsensitief, zoals ze wel eens zeggen. De laatste jaren is dit vrij bekend geworden door de boeken van Elaine Aron en Fleur Van Groningen. Voor sommige mensen klinkt dit als een ‘hype’. Alsof het een modetrend is waar we allemaal in meegaan. Maar ik moet zeggen dat ik deze zaken al ervaarde van toen ik een baby was. Het is alsof mijn lichaam en geest alles uit de omgeving opnemen. Je zou het kunnen vergelijken met een rugzak die je vult met spullen. Dat wordt alsmaar zwaarder. Na een tijd kan ik die rugzak niet meer dragen. Dat is trouwens bij iedereen zo. Alleen is mijn rugzak veel kleiner dan die van anderen.

Het gevolg
Omdat ik lang niet geweten heb dat ik op die overprikkeling kon reageren, voelde ik me vaak leeg en depressief. Het leek alsof ik niets aankon. Ik voelde me zo gefaald in alles, een dikke seut, een loser. Ik ging me hierdoor afreageren op het eten. Dat was toch iets waar ik goed in was. Ik kon weerstaan aan de honger, een ander niet. Ik was dus sterker. Daar haalde ik mijn energie uit. Voor zover dit energie kon geven natuurlijk. Daarnaast was het ook een vorm van zelfbestraffing. Ik verdiende het niet om te mogen eten.
Toen iemand uit mijn omgeving het woord ‘hoogsensitief’ liet vallen, ben ik hierover gaan opzoeken. Ik kwam plots een schat aan informatie tegen, dingen die ik kon gaan doen om ermee te leren omgaan. Want zo is het nu eenmaal : Het verdwijnt nooit uit je leven. Klinkt heel eng eigenlijk. Alsof het een ziekte is waar je niet van kan genezen. Dat is het niet. Het is
een karaktertrek, net zoals je extraverte personen hebt. Het is geen ziekte, maar het kan je wel ziek maken als je er niet mee leert omgaan. Het kan verregaande gevolgen hebben zoals een burn out of een depressie.
Ik ging opzoek naar manieren om overprikkeling tegen te gaan. Een daarvan was om me neer te leggen op mijn bed en mijn ogen dicht te doen. Slapen hoeft niet, maar het is goed om even niets te denken en niets te zien. Dit heeft me al vaak geholpen om even op adem te komen. Zelfs al heb je jouw bed niet in de buurt, kan je ook naar een plek gaan waar het rustig is, weg van andere mensen. Een kleine wandeling maken helpt, volgens mij, ook enorm.


Wat helpt jou om jezelf terug op te laden?

 => Tijgerlelie and me 😺
Liefs,
Moana