Blog Moana #17 – Prutser

Toen ik een klein meisje was, kon ik het niet laten om aan en met alles te prutsen. Ik krabde tekeningetjes en vuile woorden in het behangpapier van mijn moeder, stak kiezelsteentjes tussen de schuifdeur, beet al mijn balpennen kapot, plaste in de lavabo in de badkamer, ramde boterhammen in de videorecorder, tekende mijn lessenaar, agenda, benen, handen, armen vol met lelijke mannetjes,… kortom, ik prutste en experimenteerde met heel uiteenlopende dingen. Als ik zeg dat mijn mama redelijk heeft afgezien met mij, dan kan je je waarschijnlijk wel voorstellen waarom.

Na een tijd begon ik ook te prutsen aan mijn eigen lichaam. Ik kneep en beet mezelf vaak. Ik krabde mijn tandvlees open, beet wonden in mijn lippen, waardoor het bloed uit mijn mond vloeide. Ik had een drang op elk korstje op mijn huid opnieuw open te krabben… Waarom? Ik kon het niet laten. Het moést gewoon. De drang was te sterk om er niet aan toe te geven.

Momenteel is dit stukken verbeterd. Maar er is één iets dat ik nooit zal afleren en dat is puistjes uitknijpen. Op sommige momenten is het inderdaad wel eens goed om een puist uit te knijpen. Soms vragen die er ook voor. Of springen ze vanzelf open. “KNAK” zegt ‘ie dan 🙂 Ik ga er elke keer naar op zoek , als ik op het wc zit, in mijn bed lig, aan het wachten ben op iets,. alle puistjes en ingegroeide haartjes moeten eraan geloven. Als ik er één gevonden heb, dan moét het gewoon opengesquashed worden door mijn nagels. Ik kan anders echt niet verder met mijn dag.

Het frustreert me wel. Het krabben en knijpen veroorzaakt littekentjes en blauwe plekken over mijn hele lichaam. Vooral op mijn schouders, rug en benen. In de zomer voel ik mensen vaak staren naar deze plaatsen. Das echt niet fijn. Het zorgt er oa voor dat ik op warme dagen met nylonkousen rondloop, zodat men het niet meer zou zien. Wat ook niet echt aangenaam is. De laatste jaren probeer ik dit niet meer weg te steken. Het geeft een lastig gevoel, wetende dat de plekken zichtbaar zijn, maar tegelijk geeft het me een beetje meer vrijheid in mijn kledingkeuze.

Ik hoop naar de toekomst toe dat ik deze vervelende gewoonte kan afleren. Het zou me veel rust teruggeven. Al weet ik niet echt hoe ik het overmatig prutsen kan afleren.

Ben jij ook zo een prutser als ik?

Foto door Jenna Hamra via Pexels

Veel liefs,
Moana

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.