Blog Moana # 16 – Sharing is caring

Ik lig met een doods gevoel op mijn bed, starend naar de muur van mijn kamer. Mijn maag produceert een raar geluid. Zou het honger zijn? Ik weet het niet, het is lang geleden dat ik een hongergevoel ervaren heb. Tegelijkertijd had ik zin om de hele keuken leeg te vreten. Maar dat deed ik niet. Ik moest volhouden tot de volgende ochtend, dan mocht ik pas eten. Eigenlijk begreep ik de signalen van mijn lichaam niet meer. Niet moeilijk, ik was al lang gestopt met luisteren.

De drang komt in me op om te voelen aan mijn lichaam. Ik wil weten of het nog even dik is als gisteren. Ik leg mijn arm over mijn heupbeenderen. Als ik mijn buik daartussen voel, moet ik meer mijn best doen om af te vallen. Ik voel dat er niets is veranderd tegenover gisteren. Ontgoocheling overvalt me. Ik check mijn polsen, schouders, benen, ribben, nek. Zou mijn hartslag even hoog zijn als gisteren? Op m’n smartphone staat een app om het te meten. Ik kom een getal uit dat lager is als gisteren. De ontgoocheling maakt nu wat plaats voor een trots gevoel. Het was me gelukt om lager te gaan. Ergens, diep vanbinnen, ervaar ik een heel fragiel mensje. Er hoeft niet veel meer te gebeuren om mijn vlammetje te laten uitgaan. Maar daar was ik helemaal niet bang voor. Misschien was dit ook wel waar ik naartoe wou…

Eenzaam

Als ik terugdenk aan deze momenten, geven ze me een triest gevoel. Eerlijk gezegd vond ik dit één van de moeilijkste dingen om door te maken tijdens mijn eetstoornis. Het alleen zijn bracht me in een stemming waarin ik begon te twijfelen aan alles wat ik was. Het drong zo diep in me door dat ik mezelf niet meer aan de buitenwereld wou tonen. Ik vond mezelf lelijk, stom en de schrik om mezelf nog belachelijker te maken dan dat ik al was, blokkeerde me volledig. Om die ‘pijn’ een beetje te verzachten, kroop ik diep onder de lakens, waar ‘niemand me kon vinden’. (Dat gevoel gaf het mij toch.) Ik hoopte dat ik dan snel in slaap viel, zo was de dag sneller om.

Slapen als vlucht

Ik heb heel wat dagen in mijn bed doorgebracht, piekerend over mijzelf, over de toekomst, over dingen die op me afkwamen, zaken waar ik meestal geen grip op had. Ik kon mezelf zoo bang maken met ‘wat als’-gedachten. En het is altijd al een beetje mijn gewoonte geweest om weg te vluchten van (voor mij) moeilijke zaken om mee om te gaan. Slapen was daar ook een manier voor. Het schakelde mijn denken even uit.

Roep het eens uit

In plaats van de zorgen die ik had te delen met iemand anders, hield ik alles voor mezelf. Achteraf gezien was dit echt niet slim van mij, want ik weet nu hoe deugd het kan doen om zorgen te delen. Soms roep ik uit het niets “HAAH! IK VOEL ME KUT!” en volgt de opluchting. Het kutte gevoel is dan niet per se weg, maar ik weet dat iemand anders het nu ook weet. En zo voel ik me er minder alleen mee zitten. Zeggen dat iets (zoals een verandering op het werk bijvoorbeeld) me bang maakt, geeft ook al meteen de mogelijkheid om er samen over in dialoog te gaan. Dat heeft me al veel meer rust gegeven in het leven.

Liefs, Moana

Met welke zorgen zit jij?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.