Blog Moana # 15 – Over overgeven

In deze blog wil ik het graag hebben over de rol die compenseren in mijn leven heeft ingenomen. Het begon al redelijk snel in mijn eetstoornis. Enerzijds at ik veel minder, daarnaast begon ik met overgeven. Doorheen de tijd ben ik dit meer en meer beginnen doen. Het was mijn manier om ‘te vluchten’ voor dingen waarvan ik bang was. Klinkt misschien een beetje raar, want hoe vlucht je nou van iets door te gaan overgeven?

De eerste keer

Het was op het einde van het schooljaar. De examens stonden voor de deur en ik had veel stress. Ik was oververmoeid, want ik had al een tijdje heel slecht geslapen. Eigenlijk wist ik geen blijf met mezelf. Het waren niet zozeer de examens die me zwaar vielen, maar eerder de periode die erna zou volgen. Ik kon me niet goed voorstellen wat ik na de hogeschool met mijn leven zou aanvangen. Of misschien toch wel. Ik zou een job moeten zoeken en mijn leven in handen nemen. Maar ik durfde dat niet. Ik was echt doodsbang voor de toekomst. Als volwassene zou ik diep ongelukkig worden. Alles zou saai, somber en stresserend zijn en ik zou nooit iets hebben om naartoe te leven. Dat dacht ik, tenminste. De overstap van het hoger onderwijs naar ‘het volwassen leven’ was voor mij veel te groot… (En ja, ik was op dat moment eigenlijk al volwassen, maar dat negeren we even.)

Nadat ik een paar koeken in mijn mond gestoken had, kreeg ik enorme spijt. Het stemmetje in m’n hoofd zei dat het er terug uit moest, onmiddellijk. En dus deed ik het. De leegte die ik daarna ervaarde in mijn maag, voelde eigenlijk wel goed aan. Ik voelde me licht in mijn hoofd en dat deed deugd. Op dat moment had ik een gedrag in gang gezet dat later heel moeilijk te stoppen was. Het werd een echte verslaving. Ik vond dit een van de moeilijkste dingen om af te leren.

Geen eetbuien

Ik hoor vaak dat mensen eetbuien hebben alvorens ze het proberen te compenseren. Bij mij was dat niet echt het geval. Het gebeurde na bijna elke maaltijd, groot of klein. Het spookte de hele tijd door mijn hoofd dat het moest gebeuren. Dat ik het moest doen. Anders zou de gedachte nooit stoppen.

Verlangen naar rust

Angst is een slechte raadgever, dat zegt men weleens. Dat is wel degelijk zo. Het maakte me gek en ik wou zo hard dat die kermis stopte in mijn hoofd. Maar ik kon geen rust vinden​. Daarom ging ik op zoek naar manieren om mezelf af te leiden van de angsten die het allemaal zo moeilijk maakten. Eén daarvan was het overgeven. Als ik alleen thuis was, was ik er vaak mee bezig. Dit gaf me het gevoel dat ik mijn denken even ‘uit’ kon zetten. Ik kon me afreageren door de stress uit te kotsen. Dit gaf me even rust in mijn hoofd.

De gevolgen werden zichtbaar

Compenseren gaf me houvast, iets wat ik zeer hard miste in die periode. Maar het was wel echt een aanslag op mijn lichaam. Ik merkte het aan de maagzuuroprispingen die mijn slokdarm verschroeiden. Het deed enorm pijn. Soms duurde dit een hele dag lang. Mijn handen kregen overal wondjes. Het vervelende was dat mensen vragen stelden over waar die vandaan kwamen. Ook mijn tanden kregen valleien die groter waren dan die in de Alpen. Wat ik ook spijtig vind is dat het compenseren, (en het hele eetstoornisgedrag) er voor zorgde dat ik loog tegen iedereen die me lastige vragen stelde. Ik kan me voorstellen dat dat het vertrouwen van mijn omgeving heeft geschonden. En daar schaam ik me nog steeds voor.

Ik ben toch heel blij dat ik nu kan zeggen dat het overgeven tot mijn verleden behoort. Zoals elke verslaving bezorgde het mij talloze vervelende situaties, onrust, pijn en een heleboel vuiligheid. Dat wil niemand, toch?

Veel liefs, Moana