Blog Camille #9 – Celebrations

Woehoewwww!!! Ik heb iets te vieren met jullie! Ik ben zo gelukkig, vreugdevol, hoopvol, blij! Ik zie vuurwerk, licht, glitters, feest, champagne, roze wolken, … voor mij (in mijn verbeelding natuurlijk, ik ben niet écht gek geworden) 😊 Groot nieuws:…. Ik heb dé manier gevonden om mijn eetstoornis achter mij te laten liggen!

Say what?? Ja, DE manier!

Oké, eerlijk is eerlijk, ik ben een beetje té enthousiast. Dé manier bestaat natuurlijk niet, want dan zou iedereen er wel op enkele weken of maanden tijd van verlost zijn en zouden er ook niet zoveel soorten therapie bestaan. Maar waarschijnlijk kennen sommigen onder jullie dit gevoel wel. Die momenten waarop je denkt, OMG, ik heb al X dagen / weken / maanden geen eetbui gehad, of JA, dit schema waarop ik mezelf min of meer alles toelaat ga ik nu altijd toepassen en dan ben ik ervan verlost, of YES, het is me gelukt om tijdens deze week / vakantieperiode / dit feestje / dit weekend geen kcal te tellen, … en dan denk je: ZO GA IK HET NU VOLHOUDEN EN DAN BEN IK ER DUS GEWOON VANAF!
“Gewoon”, alsof het niets is, alsof je nu pas opeens dat wonderlijke inzicht krijgt dat zo voor de hand lag en dat je toch op één of andere manier niet zag….

Die gedachte is iets wat bij mij ZO vaak is voorgekomen, elke keer weer was het een feest in mijn hoofd, en elke keer weer kwam die teleurstelling er, omdat het niet “gewoon” zomaar vol te houden is. Omdat die dieper liggende oorzaak, die voor elk van ons verschillend is, niet opgelost is door simpelweg geen eetbui te hebben uit discipline, door geen kcal te tellen omdat het niet “mag” van de diëtiste, door me aan een schema te houden of wat dan ook te doen.

Nu hoor ik je denken: Waarom doe je dan zo positief? Waarom noem je dit artikel dan ‘Celebrations’!? Omdat ik heb ontdekt dat ik veel te streng was voor mezelf! Ik was niet blij met die momenten die hierboven beschreven staan. Ik was blij dat ik dacht dat ik een manier had gevonden die mijn probleem ging oplossen, en ik keek dus alweer naar de toekomst. En pas als ik die manier in de toekomst blijvend kon volhouden, dan kon ik écht trots zijn op mezelf. Wat dus al een enorme druk op mijn schouders legde, en telkens resulteerde in een gevoel van falen, van nog meer controle, van nog meer discipline, en van diepe teleurstelling als ik me toch eens 1 keer niet aan die regel om te genezen had gehouden.

Maar nu heb ik dus opeens ingezien (Eureka! – het was zelfs in de badkamer dat ik tot het besef kwam 😉) dat ik net “gewoon” super-deluxe-fantastisch-blij MAG zijn met die momenten die hierboven beschreven staan, gewoon, in het NU. Hou ik ze morgen nog vol, des te beter, doe ik het morgen weer anders, jammer, maar ik heb tenminste al aan mezelf bewezen dat ik in kleine periodes wel degelijk afstand kan nemen van mijn eetstoornis. En dat is iets om ZO trots op te zijn! De kleine successen vieren is zo ongelooflijk belangrijk! Focussen op wat wél goed gaat, of wat je wél al allemaal kan en een week, maand of jaar geleden nog voor onmogelijk had gehouden. En DAT gevoel en die focus geven me zoveel energie dat ik spontaan een feestje zou kunnen geven. (En ook wel dat het lang geleden is dat we een feestje gehad hebben natuurlijk.. :p) En die vreugde maakt het ook weer zoveel makkelijker om vol te houden, niet omdat het moet, maar gewoon omdat het me oprecht blij maakt!

De titel voor deze blog was dus wel degelijk goed gekozen, want laten we elke kleine stap vieren! Elke stap in de goede richting! En laat je niet door iemand anders zeggen hoe groot die stap moet zijn, JIJ alleen bepaalt dat, en als het voor jou goed voelt en als een enorme overwinning aanvoelt om iets te doen wat iemand anders zelfs niet eens opmerkt of een verandering vindt, dan is het toch tijd dat jij even een feestje geeft voor jezelf en een vreugdedansje doet! En ik denk dus dat dat dé methode is om de eetstoornis te overwinnen. Focussen op die successen en die heel groot maken voor jezelf, hoe klein de stapjes ook zijn!

Want nog even om af te sluiten: ik wilde deze blog eerst de titel geven “stapje voor stapje, hapje voor hapje”, maar dan bedacht ik me. Het klinkt zo demotiverend en triest, zo ‘klein’. Dus laten we er net iets groots van maken, en als het positieve uitvergroten! Haal dus die champagne, celebrations, glitter & glamour, feestmuziek en dansschoenen maar boven (in je hoofd, of in het echt als je wil, niemand ziet je toch nu je altijd thuis zit :D), want letterlijk élke stap die je zet is groots!

Heel veel liefs, Camille