Blog Camille #8 – Grillen & Grills

Ken je dat “bweuh”-gevoel? Nu denk je misschien: “bweuh”, wat bedoel je daar mee? Wel dat is het nu net! Ik kan het niet benoemen. Ik weet niet wat er precies met me aan de hand is of welke emotie of gevoel ik op mijn huidige emotionele toestand zou kunnen kleven. Ik kan het misschien omschrijven als “lastig voelen, geambeteerd zijn, slechtgezind zijn”. Het is het gevoel dat zo een beetje tussen boos, gefrustreerd, moedeloos, verveling of verdriet in zit. Je begrijpt wel wat ik bedoel nu denk ik 😉

Dat “bweuh”-gevoel maakt me grillig. Ik ben absoluut geen aangenaam persoon als ik me zo voel, dat kan ik je wel vertellen. Ik kan niet lachen, ik kan niet zeggen wat er scheelt, ik weet met mezelf geen blijf om het op te lossen, ik heb nergens zin in, ik kan ook niet even alles eruit schreeuwen of uitbarsten in een huilbui. Eigenlijk ben ik gewoon even emotioneel geblokkeerd in dat moment. Voor de personen die op dat moment met mij moeten omgaan is dat alles behalve aangenaam. En weet je wat? Dat maakt het nu net nóg erger! Want dan voel ik me nog lastig over het feit dat ik lastig doe tegen anderen zonder te weten waarom ook! Volg je nog?

Ik hoop dat dit herkenbaar is voor sommigen, dan voel ik me tenminste al niet zo alleen met dit gevoel. Zelfs al zijn er geen andere personen in de buurt op het moment dat ik me zo voel, ik vind mezelf dan zelfs onaangenaam voor mezelf. Ik kan er geen beter woord voor verzinnen dan dat het mijn “grillen” zijn. Grillige ochtenden, middagen, avonden of zelfs ganse dagen soms, waarop ik onuitstaanbaar ben voor mezelf en voor anderen.

En wat gebeurt er dan? Grillen leiden tot grills. Of andere chips. Of chocola. Of Ben&Jerry’s ijs. Of frietjes, pizza, hamburgers, … ga zo maar door. Althans vroeger was dit zo. ALTIJD. Mijn emoties die ik niet kon doorgronden gewoon wegmoffelen onder een laagje suikers en vetten. Al dan niet gevolgd door het “opnieuw verwijderen van dit laagje” en met een gevoel van volledige leegte (dus ook zonder die vervelende, onbenoembare emoties) mijn bed in kruipen.

Dit is niet de oplossing. Daar ben ik intussen wel achter gekomen. Ik wil hier dan ook zeker geen depressieve, ontmoedigende blog van maken, eerder een momentje van herkenning en steun. Meer zelfs, ik wil er een hoopvolle blog van maken. Want ik wil graag met jullie delen dat ik deze grillige momenten zeker en vast nog wel eens ervaar af en toe, maar ook dat meditatie, een korte wandeling buiten, of gewoon even opschrijven of tekenen hoe ik me voel me heel erg geholpen hebben om die momenten beter te herkennen. Om veel meer vooral al te voelen aankomen dat ik in een emotionele toestand zit waar ik geen blijf mee weet. Op die manier kan ik al op voorhand plannen wat ik kan doen om me toch goed te voelen of toch los te komen van die emotie, zonder dat dat enkel kan door er een laagje suiker en vet overheen te gooien. Zo plan ik dan al in de voormiddag of rond de middag dat ik ’s avonds niet met 5 stukken chocola en 3 pakjes koeken een film ga kijken om mijn dag “goed” af te sluiten, maar dat ik bijvoorbeeld een boek ga lezen, een meditatie ga doen, een grote wandeling ga maken, in mijn dankbaarheidsboekje ga schrijven, … Door dit al ver genoeg op voorhand te visualiseren, en hierbij echt een oprecht goed gevoel naar boven te halen, kan je vermijden dat je enige optie in de avond, of op het moment dat dat grillige gevoel echt te lang aansleept, een eetbui wordt.

Voor mij werkt dit in 80-90% van de gevallen echt goed, ik hoop voor jou ook!!!

Veel succes!

Liefs, Camille

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.