Blog Camille #3 – Stress, straf & schuld

Help! Mijn avond, dag, week, … loopt niet zoals gepland. Een avondje uit wordt onverwacht geannuleerd, regen zorgt ervoor dat ik nu niet kan gaan sporten buiten, iemand wil net dringend afspreken terwijl ik daar niet zo een behoefte aan heb, mijn vriend heeft plannen die ik niet zo leuk vind, mijn werk verloopt niet helemaal volgens de deadlines die ik in mijn hoofd had, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Herken je het? Onverwachte dingen die je uit je flow halen. Nu lijkt het wel of ik autistisch ben, ik veronderstel nochtans dat dit niet het geval is. Ik geef wel toe dat ik houd van structuur, plannen, nadenken en duidelijke omkadering, en dit zowel privé als professioneel. Wanneer dingen dan niet gaan zoals ik het wil, kan het een enorme impact hebben op mijn humeur. Plots staan mijn mondhoeken naar beneden en kan ik niet meer lachen. In mij wringt er iets, maar ik kan er ook niet precies mijn vinger op leggen, wát ik dan concreet wil dat er verandert, of beter nog waaróm ik het nu precies zó erg vind dat mijn plan iets anders verloopt dan gedacht. Ik blokkeer, mijn maag blokkeert, mijn hartslag verhoogt, ik vind geen rust. 

Er zijn nu 3 opties: sportschoenen aan en gaan lopen, (al wandelend) mediteren of… een eetbui. Op momenten dat ik me over het algemeen goed in mijn vel voel zou ik kiezen voor het eerste of het tweede, afhankelijk van of ik al gesport heb of niet die dag. Maar op momenten dat ik me slecht in mijn vel voel en al dagenlang veel zorgen en stress aan mijn hoofd heb (door mijn nood aan planning en structuur EN CONTROLE natuurlijk…) kies ik eerder voor het laatste. Ik kies iets lekker zoet uit, zet me in de zetel met Netflix en eet gewoon mijn gevoelens weg.. vooral als ik me al lang heb uitgehongerd ervoor en mezelf al dagen of wekenlang niets lekkers meer gegund heb. 

Vervolgens heb ik natuurlijk een enorme spijt van mijn gedrag, word ik angstig dat mijn gewicht drastisch beïnvloed is (wat natuurlijk niet is, want 1 eetbui gaat je gewicht niet drastisch veranderen, maar de ratio is op dat moment soms even zoek…), en wil ik liefst dat alles terug uit mijn maag verdwijnt. 

Uiteindelijk zit ik dan met maagpijn of soms keelpijn terug in mijn zetel, of ga ik verder met mijn dag. Weliswaar volledig ontregeld en met een verstoord hongergevoel… Ik voel me gefaald en ontzettend schuldig dat ik mijn lichaam dit aandoe. Ik ben ook boos op mezelf, dat ik zo snel stress krijg van kleine veranderingen, en dat ik geen “normale” manier kan vinden om hiermee om te gaan, tenzij extreem sporten of extreem eten. Schuld maakt zich van mij meester. 

Maar hé, kop op! Als dit een herkenbaar verhaal is voor jou, kan ik je vertellen dat het mogelijk is om dit patroon te doorbreken! Ik heb namelijk met mezelf de afspraak gemaakt: morgen doe ik dit NIET meer, ik wil mijn maag, spijsvertering en emoties terug gewoon normaal laten werken! En denk vooral in kleine stapjes, denk aan morgen, denk niet meteen aan de hele week. Probeer voor jezelf alle redenen te bedenken waarom het zo goed voelt om je lichaam goed te verzorgen en alles in balans te voelen. De eerste keer is dit heel moeilijk, want het klassieke patroon lijkt zo verleidelijk, maar jezelf heel sterk herinneren aan het slechte gevoel dat je na zo een eetbui hebt, en aan de motivatie om uit de vicieuze cirkel te geraken, kan echt werken. En vooral, als je toch nog eens die eetbui hebt, wees dan niet zo boos op jezelf. Want eerlijk is eerlijk, ook ik heb die momenten nog. Het gebeurt gewoon veel minder dan vroeger, en op dat moment lief zijn voor jezelf en jezelf vergeven, kan het makkelijker maken om de volgende dag weer volle goede moed en energie te beginnen met een goed eetpatroon. Succes! 

Camille

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.