Blog Camille #14 – Vogelspotten

Jawel, je leest het goed, deze blog gaat over vogelspotten.
Nu hoor ik je al vragen: “Wat het DAT met eetstoornissen, voeding, zelfbeeld, herstel, … te maken?”
Bijzonder veel heb ik ontdekt. Kom, ik neem je mee op pad!

Wat een vogelspotter eigenlijk doet, is zonder oordeel kijken naar wat er om zich heen gebeurt. Hij neemt waar dat een bepaalde vogel arriveert, zijn nest bouwt, voedsel verzamelt, heen – en – weer vliegt, … Wat die vogel ook doet, hoe die vogel er ook uitziet, de vogelspotter observeert het zonder oordeel. Zelfs al doet hij ongewone dingen, bouwt hij een groter nest dan gewoonlijk, komt hij pas later op het jaar, heeft hij extra dikke veren, …. De vogelspotter kijkt ernaar en neemt zijn foto’s of notities, verder gebeurt er niets.

Wel, ik heb nu geleerd dat je op net dezelfde manier naar je eetgedrag kan kijken. Wanneer je bijvoorbeeld een eetbui hebt, kan je dit liefdevol observeren. Camille loopt naar de kast, neemt er chocola en koekjes uit, nestelt zich in haar zetel en begint heel voorzichtig met een paar hapjes. Vervolgens twijfelt ze, enkele minuten gaan voorbij, het volgende koekje wordt uit de verpakking gehaald, en weer terug gestoken. Een beetje later wordt het koekje toch opnieuw genomen en eet ze het op. En dan opeens… alle remmen los, het ene chocolaatje na het andere, het hele pak koekjes moet eraan geloven. En oh, daar gaat ze, op weg naar de diepvries, en nog een pot Ben & Jerry’s erbij.

Wanneer dit gebeurt, is het belangrijk om te kunnen observeren zonder oordelen wat er precies gebeurt. Noteer het in een boekje. Niet hoeveel je eet en hoe lang het duurt. Noteer gewoon koekjes, chocola, ijs. De echte opdracht bestaat er dan in om in plaats van te oordelen en jezelf schuldig te voelen, gefrustreerd of boos omdat je dit doet, te kijken naar waarom je dit doet. Vraag jezelf eens even af welke gedachte er precies door je heen ging voordat je hieraan begon. En met welk gevoel ging dit gepaard? Dacht je: oh wat een rotdag, ik heb echt wel even een beloning verdiend? Of, grrr ik heb net ruzie gehad met mijn vriend, nu moet ik dit gevoel even kwijt? Of, ik heb zoveel stress, ik ben zo opgejaagd, ik heb even ontlading nodig? Voelde je je moe, gefrustreerd, gestresseerd, verveeld, …?

Door dit te noteren en door stil te staan wat er écht bij je speelt wanneer je behoefte hebt aan eten, kan je makkelijker je patronen herkennen. Zodra je herkent dat je elke keer wanneer je moe bent, of gefrustreerd, of verveeld gaat eten, kan je beginnen met nadenken over wat je kan doen als alternatief om met deze emoties of gedachten om te gaan.

Omgekeerd kan je dit ook toepassen wanneer je wel honger hebt, maar niet wil eten. Welke gedachten spelen er dan? Ik mag niet eten want… het is nog te vroeg? Ik heb al gegeten vandaag? Ik ga dik worden? Ik kan enkel trots zijn op mezelf als ik het niet doe? Ik ben bang van eten? Wanneer je ook hier weer achterhaalt welke angsten, overtuigingen of waarheden hier achter zitten waarom je niet zou mogen eten, kan je daar dieper op ingaan en deze proberen om te buigen.

Net zoals de vogelspotter heel veel geduld nodig heeft om alles te kunnen observeren, is dit ook voor jou een proces dat tijd vraagt. Verwacht niet dat je van vandaag op morgen alles zonder oordeel kan bekijken. Maar beseffen dat je steeds oordeelt, dat je perfectionistisch ben, dat je jezelf constant bestraft of dat je vasthoudt aan een dieetmentaliteit die je is opgelegd is ook al een waardevol inzicht. En zo ga je stilaan een heleboel inzichten verschaffen waar je mee aan de slag kunt, in plaats van op automatische piloot weg te duiken van je emoties in een eetbui of in restrictief gedrag.

Voor mij heeft het heel veel inzichten gebracht en gesprekken met mezelf geopend, ik hoop dat dit voor jou hetzelfde kan doen.

Veel succes lieve vogelspotters,
liefs Camille.