Blog Camille #13 – S.O.S.

Help! Ik zit volledig vast! Ik ga hier nooit uitraken! Ik zie geen uitweg meer! Het is echt een drama! Ik kan niet meer, maar ik kan ook niet loslaten! Ik ben ten einde raad! Ik heb het weer gedaan… Same. Old. Story. SOS!

Herken je dit? Die gedachte dat je zo graag wil loskomen van je eetstoornis, maar werkelijk geen idee hebt hoe eraan te beginnen? Er is die tweestrijd tussen enerzijds het schreeuwen om hulp, om een oplossing. Dit is het S.O.S-deel. Anderzijds is er echter dat stemmetje in je hoofd dat zegt, ach, er is geen uitweg, je doet het elke keer opnieuw, het houdt nooit op, het is een vicieuze cirkel. Dat is het S(ame) O(ld) S(tory) deel. Beide is het dus een S.O.S, en hoewel deze tegenstrijdig lijken te zijn is dit niet zo. Want in beide gevallen voel je de onderliggende paniek, de wanhoop, de weerstand, maar ook de drang naar verandering.

Ik heb goed nieuws! Er is een mogelijkheid tot verandering! Stapje per stapje kan je die doormaken, en opeens sta je op een punt waar je achterom kijkt en denkt, waauw, ik ben ver vooruit gekomen de afgelopen weken, maanden of jaren. Hoe heb ik het gedaan? Geen idee! Waar zat de doorbraak? Geen idee! Maar als je dan echt dieper gaat graven vind je wel allemaal kleine lichtpuntjes, doorbraakjes en veranderingen die ervoor gezorgd hebben dat je uiteindelijk staat waar je staat.

Ik sta nu op dat punt, waar ik voel dat ik bijna aan het topje van de berg ben, maar nog niet helemaal. Ik voel dat er zoveel veranderd is in mijn leven, en dat ik zo anders om ga met de eetstoornis dan voorheen, hoewel ik er mijn vinger niet kan opleggen hoe dit precies gekomen is.

Waarom schrijf ik dan deze blog? Wel, omdat ik toch een aantal dingen wil delen die jou kunnen helpen bij het zetten van de eerste stapjes, of die je de moed kunnen geven om door te gaan als je die eerste stappen gezet hebt, een terugval hebt, en denkt dat er nooit een uitweg is.

Eerst en vooral: relax, adem, ontspan! Kalmeer even en bekijk de situatie niet te zwart-wit. Je brein denkt in extremen, je voelt je misschien mislukt, maar 1 stapje terug betekent niet dat je terug helemaal onderaan die berg staat. Probeer woorden als “altijd”, “nooit”, “compleet gefaald”, … uit je gedachten te schrappen en te vervangen door “deze keer”, “soms”, “een stukje minder goed”, …

Vervolgens: Focus je eens op al die dingen die wél goed gaan! En dat is persoonlijk een heel belangrijk punt geweest voor mij. Stel dat je een eetbui hebt gehad, en je voelt je dik, lelijk en ellendig nadien. In plaats van jezelf te veroordelen kan je jezelf ook de vraag stellen: waarom weeg ik niet het dubbele van wat ik op dit moment weeg? Er zijn dus kennelijk ook dingen die je wel goed doet, die je wel onder controle hebt. Of stel, je hebt weer eens overgegeven om je controle te zoeken, rust te vinden, … Stel jezelf dan eens de vraag: waarom geef ik maar X keer per dag / week / maand over en niet ‘constant’?
In die vragen zitten namelijk antwoorden die je kunnen helpen bij het zoeken naar triggers of bij het zoeken naar oplossingen om deze situaties te voorkomen. Want waarom zijn er net wél die momenten dat het goed gaat, dat je niet vlucht in je coping gedrag van overeten, niet-eten of overgeven?

Tot slot: Probeer stapje per stapje te luisteren naar je lichaam. Dit is een heel moeilijk punt! Hier heb ik het zelf ook nog moeilijk mee, om echt te vertrouwen op mijn lichaam. Maar dit helpt je wel bij het loslaten van de controle, van het tellen van calorieën, van het jezelf verbieden om bepaalde dingen te eten, of je te verplichten om op bepaalde momenten te eten die niet goed voelen. Uiteraard heb je aan het prille begin van je herstel nood aan een bepaalde structuur, maar eens je uit die meest kritieke fase bent, is het leren luisteren naar je lichaam, naar je hongergevoel en er op vertrouwen dat je niet zal aankomen als je eet wanneer je maag knort (wat je dan ook eet: koolhydraten, suikers, … of op welk tijdstip ook: al is het ’s avonds na 20u), zolang je dan ook weer stopt met eten wanneer je voldaan bent, een heel belangrijke factor om te kunnen herstellen. Bovendien leer je zo ook voelen wanneer je wil eten of een drang naar eten hebt op momenten dat er geen honger is, en kan je dan ook weer gaan achterhalen, wat er op dat moment op een dieper niveau speelt. Welke emoties je willen doen eten, of met welke emoties je nog niet overweg kan om ze aan te kijken en je ze wil verstoppen onder een laagje eten, of wil wegspoelen door het toilet om zo de leegte op te zoeken.

Ik hoop dat je aan deze 3 tips iets hebt! Voor mij zijn ze heel waardevol geweest, en op momenten dat ik het nu nog steeds soms moeilijker heb probeer ik me aan deze 3 dingen vast te houden, om zo weer de kracht te vinden om verder te gaan!

Ik ben er van overtuigd dat het jou ook lukt, laten we er samen voor gaan!

Veel liefs,
Camille