Blog Camille #11 – From Blue Monday to Pink Sunday

Het is een tijdje geleden dat ik nog een blog schreef.
Om heel eerlijk te zijn kwam het soms heel even in mijn gedachten op, maar steeds op momenten dat ik niet meteen kon beginnen schrijven. Daarna vergat ik het weer. Tot nu, nu kwam het in me op en heb ik alle tijd om me rustig in mijn zetel onder een dekentje te zetten met mijn laptop.

Waarom vertel ik je dit? Omdat hier veel meer achter zit dan “gewoon even vergeten”. Het lijkt bijna alsof mijn onderbewuste mijn geheugen saboteerde. Want wat moet ik in godsnaam schrijven… Hoe geweldig ik het jaar gestart ben? Wat een ongelooflijk goede tips ik heb om een eetstoornis aan te pakken? Waarom ik bruis van de energie en niet kan wachten om een nieuwe blog te schrijven? Neen, geen van al deze dingen zijn momenteel van toepassing op hoe ik me voel.

En net daarom moet ik nu wel schrijven! Zodat ik eerlijk met jullie kan delen, dat het leven van iemand die herstelt van een eetstoornis met ups en downs gaat. En dat is OK en volledig normaal. Hoewel ik mezelf dan soms gefaald voel, wanneer ik toch weer eens een eetbui heb, ga overgeven, een drastisch crash-dieet wil beginnen volgen, mijn BMI naar een onverantwoord laag cijfer wil drijven, mijn koelkast vul met eentonig en caloriearm eten, ..

Als je je hierin herkent, besef dan dat wanneer je je hier bewust van bent, dit al een heel belangrijke stap is. Je wéét dat je terug verglijdt in een oud patroon van controle, en dus kan je ook ingrijpen. Het is nooit te laat!

Een kleine dip betekent niet dat alle stapjes die je al hebt afgelegd meteen ongedaan worden gemaakt, je begint niet terug op niveau 0! De belangrijkste tip die ik zou willen meegeven is om op zoek te gaan naar de trigger die je terug tot dit dipje geleid heeft. Want hoe meer triggers je kent, hoe beter je voor jezelf kan zorgen.

Mijn triggers van de afgelopen weken waren stress en prestatiedruk, maar daarnaast vooral een algemeen gevoel van ‘niet-goed-genoeg-zijn’ voor de personen die mij het nauwst aan het hart liggen. Als troost, wil ik mezelf dan ‘verwennen’ (of onbewust ‘vernielen’?) met iets lekker (mijn leven is immers zo ellendig, dus verdien ik het toch om mij met een pot ijs, pak chocola of doos koekjes voor tv te zetten? In de film gaat het toch ook zo?), om dan vervolgens ook weer uit te kijken naar het moment dat ik mijn maag volledig leeg kan maken (dit hoort er echter niet bij in de film…). Het lijkt dan wel of die gevoelens van onzekerheid of triestheid mee weggespoeld worden. Bovendien geeft het me controle en zekerheid, een vertrouwd gevoel, in tijden waarin ik het vertrouwde om me heen mis.

MAAR op lange termijn (lees: na een nachtje slapen) geeft dit me een veel slechter gevoel. En dit herken ik nu, ik weet dat ik zo in de vicieuze cirkel kan belanden, en daar heb ik lang genoeg in gezeten. Dus kies ik er bewust voor om deze cirkel te doorbreken, om mijn goede gewoontes weer op te pakken, om voor mezelf te zorgen door meditatie, natuurwandelingen, een babbeltje met een goede vriendin, het lezen van een goed boek, of een avondje Netflix. En bij dit laatste is het best ok om een pot ijs of een stuk chocola uit de kast te toveren, maar dan wel als bewuste keuze. Omdat ik er echt van wil genieten, en niet om een emotionele leegte te vullen.

En zo heb ik mezelf weer even hersteld, voel ik me terug energiek en moedig genoeg om er een blog over te schrijven en mijn verhaal met jullie te delen. Schaamte is immers niet nodig, want dit is een herkenbaar verhaal voor velen, daar ben ik zeker van, en door het te delen en erover te spreken, kunnen we elkaar alleen maar helpen.

Ik hoop voor jullie dan ook oprecht dat deze woorden jullie door een dipje kunnen helpen, om zo van een Blue Monday aan het begin van de week weer naar een stralende Pink Sunday te gaan waarbij je het leven weer met een lach en door een roze bril aankijkt!

Veel liefs, Camille