Blog Camille #10 – Goede voornemens

Jaja, het is weer die tijd van het jaar. Het moment om komaf te maken met al je slechte gewoontes en plannen te maken voor een nieuw jaar vol met goede gewoontes, routines, bezigheden! Stoppen met roken, meer gaan sporten, minder gehaast leven, meer tijd maken voor vrienden of familie, een marathon lopen, … en natuurlijk: op dieet gaan!

Dit zal wel 1 van de meest voorkomende goede voornemens zijn die je hoort… Wat doet dat met je? Ik heb er persoonlijk een heel dubbel gevoel bij. Ik vind het een heel gevaarlijk voornemen, als ik me te veel omring met mensen die hier belang aan hechten. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het helemaal prima als iemand besluit om wat gezonder te gaan eten, wat meer te gaan sporten en enkele kilo’s af te vallen, als die persoon een beetje “te zwaar” is (wat dat ook mag zijn, want wie bepaalt dat tenslotte? Maar goed dat is stof voor een andere blog).

Maar mij triggert het enorm. Ik heb dan zo’n zin om mee te doen. Om ook te denken, ja laat ik nog eens even “het heel goed doen”, en heel strikt meedoen met iemand anders, als buddy’s. En jezelf dan zo trots voelen als jij degene bent die nooit eens toegeeft aan XXX (vul maar in wat je zwakte is).

Wat die andere persoon, die doodnormaal enkele kilo’s wil verliezen, echter niet weet, is dat het in mijn hoofd een ziekelijke obsessie is. Dat ik ermee opsta en mee ga slapen. Dat ik mezelf echt haat, wanneer ik toch een “foutje” bega, dat ik dan meteen omsla van een “ik ben zo goed bezig”-mentaliteit naar een “alles is om zeep” gedachte. Dat het mijn leven beheerst, dat het niet gewoon een goed voornemen ‘on the side’ is, maar de nummer 1 bezigheid in mijn leven. Dat niets anders nog telt, behalve mij houden aan dat ene voornemen.

Aan iedereen die zich hierin herkent, en die die “goede voornemens” ziet als een excuus om weer te kunnen gaan lijnen, om die extreme focus op voeding/beweging “sociaal aanvaardbaar” te maken, wil ik hierbij een oproep doen om mijn buddy te worden. Mijn buddy in het NIET meedoen met deze goede voornemens, want dit voornemen is niet gemaakt voor mensen met een geschiedenis van een eetstoornis. Laat alle anderen dit voornemen maar kiezen, maar laten wij gaan voor een voornemen van meer zelfzorg, meer voor onszelf opkomen, onze eigen grenzen durven stellen, ons niet laten meeslepen in die voornemens van anderen, want ik ben ervan overtuigd dat dit voor mezelf en voor velen van jullie pas écht een goed voornemen zou zijn.

Want laten we eerlijk zijn, aan iedereen die gevochten heeft tegen een eetstoornis, of nog heel erg aan het vechten is: nemen we niet allemaal elke dag het voornemen om vanaf morgen gewoon normaal te doen, om het vanaf dan achter ons te laten. Was het vandaag niet de laatste keer dat we gezondigd hebben, eten uit ons systeem gewerkt hebben, een eetbui gehad hebben, of expres niet gegeten hebben of maaltijden overgeslagen hebben? Is het niet elke dag een nieuw begin? Elke dag proberen die strijd met die stemmetjes in je hoofd te overwinnen? Elke dag tegen al die regeltjes die je jezelf oplegt vechten?

Dus laten wij als goed voornemen vooral niet iets nemen dat WEER een regeltje erbij is, of dat wéér gaat om discipline, controle, succes of falen. Laten we gewoon kiezen voor een nieuw jaar met meer zelfliefde, een mildere houding naar onszelf toe, meer aanvaarding van wie we zijn, meer focus op ons hart in plaats van op ons hoofd (en de cijfertjes die we daarin tellen) of op ons lichaam.

Ik kijk er alvast erg naar uit om JOUW buddy te zijn hiervoor! En ik wens jullie allemaal heel erg fijne feestdagen en een heel erg warm, liefdevol en mooi 2021, waarin we vrij mogen zijn van alle beperkende gedachten!

Cheers, Camille.