BLOG Anke #3 – Pa, wat mis ik je toch…

“Ik zie je nog steeds zitten in de hoek van de zetel. Een beeld dat in mijn geheugen gegrift staat. Maar loslaten kan ik het nog niet. De angst om je dan volledig kwijt te zijn is te groot.”

Afscheid nemen is altijd moeilijk en zeker wanneer het heel onverwachts komt. Voor mij was dit het overlijden van mijn vader. Geheel onverwachts op een donderdagmorgen, viel een plotse stilte en tranen van verdriet over me heen. Mijn vader was er niet meer en ik heb geen afscheid kunnen nemen. Dit was enorm hard voor me. Ik voelde me schuldig en machteloos. In mijn hoofd kon ik het ook niet dragen, maar ik moest er zijn voor mijn grootmoeder en moeder. Ik moest sterk zijn, alles regelen. En dat deed ik ook. Overdag ging het goed met mij. Of dat dacht men toch. Ik functioneerde op automatische piloot. Alleen kwam er na enkele maanden een weerslag. Alles wat gedaan moest worden, was afgerond. Ik viel in een zwart gat, waar mijn emoties de vrije loop kregen.

Maar het was veel meer dan emoties alleen. Er kwamen veel meer triggers in mijn leven die op de een of andere manier steeds aan mijn vader gelinkt waren. Ik ging hele gewone dingen vermijden. Ook zocht ik troost in eten, namelijk frietjes. Het eten ervan bracht even rust in de chaos die er leefde in mijn hoofd. Het waren geen eetbuien, maar die enkele frietjes betekenden alles voor me. Ik wilde niet voelen, ik wilde rust. Uiteindelijk kwam er wel een breekpunt. Mijn gewicht begon te stijgen en ik was de controle kwijt. Maar waar had ik dan controle over? Was dit echt mijn breekpunt? Eigenlijk weet ik dit niet. Ik voerde een strijd tegen en met mezelf. Maar wat ik wilde… was niet realistisch. Ik wilde mijn vader terug.

Als ik de tijd eens kon terugdraaien. Ook al was het maar voor een keer. Het hoefde zelfs niet lang te zijn. Net genoeg om antwoord te krijgen op al mijn vragen. Alleen kan dit niet. Ik blijf achter met vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Waarom? Waar ben ik in de fout gegaan? Hoe kon ik dit voorkomen? Maar de vraag die mij het hardste achtervolgt, doet ook het meeste pijn. Was het mijn schuld? Ik heb deze vraag nog niet vaak uitgesproken. Bang om negatieve of verwijtende reacties te krijgen. Hoe kan dit nu jouw schuld zijn? Waarom zou je dat denken? Voor mij leeft die vraag echt. Ze is net zo echt als de herinneringen die ik levendig probeer te houden. Er zal een moment komen dat ik dit een plaats kan geven, dat ik er wat meer afstand van zal kunnen nemen en loslaten. Wanneer dit juist zal zijn, kan ik niet beantwoorden. Ik weet wel dat ik dit niet alleen zal kunnen. Daarvoor ga ik mijn therapie nodig hebben om mij daarin te begeleiden, een veilige plek te geven om daar in alle vertrouwen mee aan de slag te gaan.

Therapie is voor mij echt wel een plek waar ik mag zijn, zoals ik ben. Voel ik me nu verdrietig, schuldig, gaat het beter of net slechter, alles kan. Zeker in schrijfopdrachten durf ik al eens meer van mijn binnenkant bloot te geven dan in een gesprek. Zo kreeg ik niet lang na het overlijden van mijn vader een opdracht van mijn psychotherapeute. ‘Schrijf een brief aan je vader.’ Maar niet zomaar een brief. Deze werd aan de hand van verschillende onderdelen opgesteld. Zoals verwijten, gemis, bedanken, hoe nu verder, … Ik herlees die wel eens en dan merk ik wel dat als ik deze zou herwerken ik hier en daar wel andere dingen zou schrijven. Dat geeft voor mezelf wel aan dat ik al stappen gezet heb. Hoe klein ze ook zijn. Ik ben niet meer dezelfde als toen ik de brief schreef. Ik ben blijven groeien, al was het met vallen en opstaan. Ik ben er nog niet, maar ik geraak er wel.

Enkele tips die ik jullie graag wil meegeven:

  • Emoties en gevoelens mogen er zijn. Het is oké om ze toe te laten en te uiten.
  • Praten helpt.
  • Zorg voor voldoende rust en zelfzorg.
  • Forceer jezelf niet en neem de tijd die jij nodig hebt.
  • Het beluisteren van muziek kan op vele manieren ingezet worden. Als afleiding, een manier om emoties te verwerken, …
  • Durf hulp vragen. Wees niet bang om aan de alarmbel te trekken en wanneer nodig ook professionele hulp in te roepen.

Liefs,

Anke

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.