Blog Anke #2 – Wat een jaar… corona

Verdriet, wanhoop, eenzaamheid, extreme stress, … heel wat emoties en gevoelens die mij in het voorbije jaar overspoeld hebben.

En alles begon op de dag dat de eerste lockdown van start ging. Ik voelde een druppel vallen in mijn overvolle emmer. Het was de allerlaatste druppel, want de emmer is uiteengebarsten. Dat had ik natuurlijk niet zien aankomen of zelfs maar verwacht. Ik dacht en was er best wel van overtuigd dat ik een goede voorbereiding had genomen. Helaas was de realiteit anders. Ik raakte in paniek, mijn lichaam blokkeerde en in mijn hoofd was het kortsluiting. Ik kon niet meer eten of drinken, de ene huilbui volgde de andere op. Ik durfde niet meer naar buiten en dat was echt een probleem, want ik had therapie. Ik heb toen mijn psychotherapeute gecontacteerd en gelukkig was er nog een mogelijkheid, namelijk online afspreken. De eerste keer online, weer een verandering. Wat als het niet lukt? Waar moet ik gaan zitten? Hoe gaat dat aanvoelen? Is het wel veilig genoeg voor me? Door heel dit gebeuren stond ik plots stil bij hoe dichtbij therapie opeens was. Het was letterlijk en figuurlijk in mijn eigen woonkamer. De uren die daarop volgden ging het slechter met me. Ook tijdens de online therapie. Ik had nog maar zelden gehuild bij mijn psychotherapeute en nu kon ik het niet meer stoppen. Drie dagen lang was het strijden voor mezelf en met mezelf, tot mijn lichaam aangaf dat het niet meer verder kon. Een akelig gevoel, maar wel een verheldering. Ik besefte dat het zo niet langer kon duren en dacht dat opname wel goed zou zijn. De durf om dit ook uit te spreken was iets anders. Mijn psychotherapeute en diëtiste stonden voor me klaar. Ik had hulp gevraagd en ook gekregen. Dankzij alle hulp, het vertrouwen, het luisterend oor en dat ze er voor mij waren, kon ik het roer geleidelijk aan omdraaien. BEDANKT!

Het bleef moeilijk om mijn houvast te vinden. Er was geen structuur meer en sociale contacten vielen weg. Maar het ergste was voor mij de veiligheid en controle over mijn eigen leven die er niet meer was. Ik voelde me alleen, ook al zag ik nog sporadisch mijn moeder en grootmoeder. Daar zijnde voelde ik me een vreemde eend in de bijt. Samen lachen en eten werd overschaduwd door gesprekken over corona. Ik probeerde een eigen weg te zoeken en zo de trigger die corona voor mij was te onderdrukken. Onbewust zocht ik naar controle en veiligheid, wat mij deed teruggrijpen naar de eetstoornis als copingmechanisme. Die werd aangewakkerd tijdens de eerste dagen van de lockdown, maar zelf besefte ik dat toen nog niet. Ik voelde me falen in mijn eigen herstelproces. Er was niets meer. Ik zette meer stappen achteruit, dan dat ik kleine stappen vooruit nam. Waarom gaf ik zoveel macht aan de eetstoornisstem in mijn hoofd? Waarom gaf de eetstoornis mij het gevoel van controle en veiligheid? Waarom was ik niet sterk genoeg? Ik was zo blij met de veiligheid en controle, echter goed wetende dat dit een vals gevoel was. Ik maakte het mezelf wijs, maar oh … wat een fijn en geruststellend gevoel. En er veranderde ook wel iets in mijn hoofd. Alleen niet de verandering die mij zou helpen.

Toch kwam er wel een ommekeer. De maatregelen werden wat losser en er mocht weer wat meer. Ik kon weer naar mijn therapieën gaan, live en niet meer online. Genieten van de kleine dingen samen met mijn grootmoeder en moeder. Mijn vrijwilligerswerken konden weer opgestart worden. Voor mij begon de verademing, terug een beetje leven in het nieuwe normaal. Alleen kreeg ik meer angsten, die ik dagdagelijks probeerde uit te dagen. De eetstoornis ging ook niet terug weg. Ik maakte het mezelf wel wijs dat ik het onder controle had. Ik leefde in een leugen naar mezelf toe en het ergste was dat ik het echt geloofde. Maar er was ook een lichtpuntje. Ik wilde verder met mijn leven. Ik startte in september met een nieuwe opleiding. Dat gaf me een enorme kracht, hoop, om verder te gaan. Ik begon ook meer en meer te schrijven. Wat voor mij een verademing was. Niet alleen in het vrijwilligerswerk, maar ook voor de opleiding en in mijn therapie. Alleen bleef de chaos nog wel in mijn hoofd aanwezig en daar ging ik mee aan de slag.

Anno 2021 is de eetstoornis sterker geworden, dat weet en besef ik nu heel goed. Ik laat het niet links liggen en ben er mee aan de slag. Zowel in therapie bij mijn psychotherapeute als bij de consultaties die ik heb bij mijn diëtiste. Ik spreek uit wat in mijn hoofd zit en hoe mijn eetpatroon bepaald wordt door de eetstoornisstem. En hoe sterk het ook mijn leven bepaald, toch is er een gezond stuk aanwezig dat ervoor zorgt dat ik blijf groeien en verder kan werken aan mijn herstel. Ik heb mijn eigen weg gevonden om met de coronamaatregelen om te gaan. Ik kan zeggen dat het een zwaar jaar geweest is. Het heeft zijn dieptepunten gekend, maar ook mooie kansen gecreëerd die ik met beide handen heb aanvaard. Mijn weg is niet gelopen zoals ik het wilde. Ik ben ergens afgeweken van mijn pad. Daardoor heb ik stappen achteruit moeten zetten en ben ik mezelf op zeer confronterende manier tegengekomen. Toch heeft het me ook sterker gemaakt.

Ter afsluiting wil ik jullie dit nog graag meegeven…

KRACHT…

Dat hoe zwaar en moeilijk het ook kan zijn, hoe hard het vechten is tegen de eetstoornis, jullie wel over een innerlijke kracht beschikken. En misschien is dit niet altijd zichtbaar, maar het is er wel.

JE MAG HULP VRAGEN…

Wees niet bang om hulp te vragen, ook niet in deze coronatijden. Hulp vragen is ook geen teken van zwakte, het is een kracht die aantoont hoe je zorg wil dragen voor jezelf!

EEN WARME KNUFFEL…

Om te laten zien dat jullie de moeite waard zijn. Een manier om warmte en geborgenheid te krijgen die het veilig maakt om te mogen groeien. Maar ook om te mogen vallen en weer op te zijn.

Liefs,

Anke