BLOG Anke #1 – Spiegeltje, spiegeltje …

YES, I CAN!

Zo wil ik graag mijn allereerste blog beginnen. Het is een nieuw avontuur dat voor mij dit jaar ‘2021’ start. Ik kan het zelf haast niet geloven, maar ben zo blij dat ik deze kans krijg.  En ook al is het niet vanzelfsprekend voor me, toch geeft dit ook een enorme kracht. Ik ben iets waard. Ik mag in mezelf geloven. Ik ben iemand. Allemaal heel betekenisvolle gedachten, die een plaats krijgen in mijn verdere herstel. Alleen is herstel geen rechte lijn, maar een pad met nu en dan een hindernis of een foute afslag. Een groeiproces waarin ik mezelf beter en beter leer kennen.

Tijdens mijn groeiproces ben ik meer beginnen reflecteren. Wat zijn mijn kwaliteiten? Welke doelen heb ik voor 2021? Waar sta ik op dit moment? Maar de vraag waar ik in deze blog verder op wil doorgaan gaat over struikelblokken of hindernissen. Wat zijn voor mij nog hindernissen die ik moet overwinnen om volop in het leven te staan en mijn dromen te verwezenlijken? Het antwoord is heel snel gekomen, namelijk mijn lichaamsbeeld. Ik vind het nog steeds moeilijk om naar mezelf te kijken op een realistische manier. Geen verdraaid beeld, maar de echte Anke. De spiegel geeft het beeld van mijn lichaam weer zoals het is, maar mijn gedachtenkronkels zorgen ervoor dat ik dit niet zie. Ik zie mezelf veel breder en te dik. Het is lastig om te zien en de afschuw die erbij komt kijken. Soms denk ik bij mezelf: Anke, kijk toch niet in die spiegel! Maar toch doe ik het keer op keer. En niet alleen in spiegels, maar ook in ramen, vitrines van winkels, alles wat maar een beeld kan weergeven. Niet om mij steeds in het negatieve gevoel te brengen, maar de hoop om naar mezelf te kunnen kijken en te zeggen: IK BEN DE MOEITE WAARD!

Door die zin denk ik terug aan mijn opnames waar ik PMT, psychomotorische therapie, heb gekregen. Een van de onderdelen waren spiegeloefeningen. Een grote spiegel waar je voor moest gaan staan in ondergoed en naar je eigen lichaam op een zachtaardige manier kijken. Niet zomaar kijken, de therapeut begeleidt je daarin om dit op een rustige manier te doen en om niet alleen te focussen op de zogenaamde probleemgebieden. Dit was heel confronterend voor me en psychisch kon ik het ook niet aan. Het was nog te vroeg en ik kon dit ook niet aangeven aan de therapeut. Op het einde van de spiegeloefening moest je tegen jezelf zeggen, terwijl je in de spiegel keek:‘ik ben de moeite waard’. En ook al geloofde ik er toen niet in, nu wil ik dit wel kunnen zeggen en laten binnenkomen. En op een dag gaat dit mij zeker lukken.

Alleen voelt het nu nog in mijn hoofd aan als een of andere attractie van de kermis. Een soort van fun house met alleen maar spiegels. Geen gewone spiegels, maar verschillende. De ene spiegel is heel lang en smal, waardoor ik mezelf heel groot en uitgetrokken zie. Een andere spiegel maakt me net heel klein en breed. En zo gaat het maar door. Elke spiegel in dat fun house zorgt voor een ander lichaamsbeeld, maar wat is nu het enige echte? En daar ga ik nu zelf naar op zoek. Ik ben er nu klaar voor om dit proces te doorlopen. De eerste stappen zijn hierin al gezet. Ik heb het thema lichaamsbeeld al aangehaald bij mijn diëtiste en ook bij mijn psychotherapeute. En dat voelde nu wel goed aan. Ik heb haar (mijn psychotherapeute) ook gevraagd of het misschien mogelijk was om een spiegeloefening te doen tijdens een van de sessies. Gelukkig staat ze daar ook voor open en gaat dit in de komende periode ook gebeuren. Toch brengt dit veel spanning en angsten met zich mee. Alleen is het belangrijk dat dit gedeeld kan worden, erover praten. De gevoelens te uiten. Het is oké om verdrietig te zijn en te huilen, maar ook om gelukkig te zijn en te lachen.

Ik wil ter afsluiting nog meegeven dat ieder van jullie waardevol is. En het allerbelangrijkste: JULLIE ZIJN DE MOEITE WAARD!

Liefs,

Anke

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.