Blog # 9 – Schooltrauma

Er zijn momenten in m’n leven, die een diepe indruk hebben nagelaten op mij. Sommige momenten kunnen sfeerbeelden zijn, waarin ik geniet van hoe de zon binnenvalt in huis, hoe een tas koffie mijn handen verwarmt en het gevoel dat ik niets hoef te doen die dag. Ik kan het niet goed omschrijven hoe ik het innerlijk ervaar, maar het geeft wel een gevoel van intense rust. Dan zijn er andere momenten die volledig het tegenovergestelde zijn. Periodes waarin ik me bijvoorbeeld diep gekwetst voelde door wat mensen tegen me zeiden.

Als kind op de basisschool had ik veel moeite met mezelf te concentreren in de les. Ik droomde vaak, ik zat met mijn hoofd op een andere planeet of ik was afgeleid door klasgenootjes. Er waren leerkrachten die dit echt niet konden verdragen van mij.

In het vierde leerjaar werd ik zwaar op de proef gesteld door een leerkracht. Hij hield enorm van de slimme leerlingen, en haatte de ‘domme’ leerlingen. Eigenlijk, als ik er nu op terugdenk, genoot hij ervan om ons (de domme leerlingen) te vernederen, ons psychisch te mishandelen. Ik heb enkele momenten in mijn hoofd, die ik ga vertellen, die me nog steeds pijn doen als ik eraan terugdenk.

Ik had eens een rokje aan, maar dat zat wat gedraaid, waardoor de knopjes op een andere plaats stonden. De leerkracht had dit gezien, en ik moest naar voor komen. Hij vroeg openlijk aan de klas ‘wat er niet aan mij klopte’…

We moesten een liedje zingen in de klas. Ik kan écht niet zingen. Playbacken wel (Cyndi Lauper is mijn beste vriendin) maar zingen? Neen. En hier genoot mijn leerkracht van. Yes! Weer iets waar hij me mee kon vernederen. Ik zong vals, en hij zong me na, tien keer valser. Ik was zo beschaamd.

Ik had eens afgekeken bij mijn buurmeisje op een toets. Natuurlijk had hij dit gezien. Hij brulde door heel de klas dat ik mijn blad moest afgeven en een nul kreeg. Ik was hier enorm van geschrokken en begon te wenen.
Hij deed mijn gehuil na op een belachelijke manier, wat het nog moeilijker voor me maakte om hiermee te proberen omgaan.

Dan heb ik nog een moment in mijn hoofd dat niet rechtstreeks met mij te maken had, maar wel met een klasgenootje. Hij had zijn huiswerk verkeerd gemaakt. De jongen moest naar voor komen, naar het bureau van de leerkracht. Hij greep de jongen zijn hoofd vast, en schudde het heen en weer. Ik weet het nog goed, dat hij zijn tong tussen zijn lippen stak, alsof hij extra kracht bijzette…

Nooit zal ik dit vergeten wat die man ons heeft aangedaan. Eigenlijk was die leerkracht onbekwaam om les te geven. Ik weet dat hij een andere hobby had, waar hij zielsveel van hield, en niet over kon zwijgen. Maar het is hem nooit gelukt om hierin een beroep te vinden. Ik denk dat hij hiermee zijn frustraties uitte op ons.

Ik besef dat dit mij doorheen de tijd is blijven achtervolgen. Ik had vaak nachtmerries over deze persoon. Het heeft lang geduurd voor ik weer een stukje in mezelf kon geloven, voor ik weer mezelf durfde te zijn in de klas en op de speelplaats. Eigenlijk is dat heel erg spijtig dat dit gebeurd is. Dat er zo’n mensen mogen lesgeven, dat verbaast mij enorm. Men beseft niet hoe bepalend de ervaringen van een kind kunnen zijn op zijn of haar verdere leven.

Heb jij ook schooltrauma’s? Hoe ga je ermee om?


Veel groetjes
Moana