Blog # 11 – Ik aanvaard mezelf – Moana

Herstellen van een eetstoornis houdt in dat je jezelf leert aanvaarden om wie je bent. Het gaat over in het reine komen met jezelf, met je lichaam. Geen gemakkelijke opgave, al zeg ik het zelf. Hoe kan ik mezelf graag leren zien? Het is een vraag die ik me dagelijks stel.

Het kost soms wat tijd, geduld en compassie voor jezelf om bepaalde zaken te leren aanvaarden. Ik denk dat het daarbij te maken heeft met positieve ervaringen opdoen in het leven. Ervaringen die het zelfvertrouwen aanwakkeren. Het is daarnaast ook een proces waarin je jouw levenssituatie zo vormgeeft, dat het in harmonie komt met jou als persoon, met jouw wensen en voorkeuren. Daarmee bedoel ik dat als iets écht niet goed aanvoelt, je daar ook niet mee hoeft verder te doen. Zeker niet als het alleen maar is om anderen tevreden te stellen of om geen kritiek te krijgen.

Er kunnen signalen optreden die duidelijk maken dat wat je aan het doen bent, niet goed is. Dat het tegen je verlangens is. Denk maar aan een depressie bijvoorbeeld. Daarom is het ook belangrijk om te leren luisteren naar je lichaam. Het vraagt een moment om naar binnen te keren.

Iets waar ik het vroeger heel moeilijk mee had is het aanvaarden van mijn geaardheid. Al van in het middelbaar wist ik dat ik me aangetrokken voelde tot meisjes. Maar dit probeerde ik te onderdrukken. Ik dacht dat het wel weg zou gaan, als ik maar hard genoeg mijn best deed om op jongens te vallen. Diep in mijn hart voelde ik toch meer liefde voor meisjes. Maar ik zou dit nooit tegen iemand vertellen. Dat durfde ik niet. Dan zouden ze vast niet meer met mij willen omgaan. In het middelbaar kunnen jongeren behoorlijk hard zijn voor mekaar. Die indruk had ik toch. Dus geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om toe te geven aan deze gevoelens.

Het heeft lang geduurd voor ik het eerst en vooral voor mezelf kon aanvaarden dat ik op meisjes val. Wanneer dit mij op een bepaald moment toch is gelukt, stond er een volgende uitdaging aan de deur. Ding dong… Het vertellen aan mijn omgeving. Ik raapte al mijn moed bijeen en deed het. Eerst aan mijn familie, dan mijn vrienden. Eigenlijk reageerde iedereen hier heel positief op. Het viel me op dat ik het er zelf veel moeilijker mee had, dan de mensen rondom mij.

Ik kwam tot een pijnlijke conclusie: Al heel lang had ik mezelf de kans ontnomen om gelukkig te zijn in de liefde. Gewoon omdat ik bang was voor kritiek. Ik besef dat als ik zo dicht mogelijk bij mijn diepste wensen wil komen, dat ik me niet te veel mag aantrekken wat andere mensen van mij vinden. Het geeft me heel wat minder stress ​om die onzekerheden allemaal een beetje los te laten, ze een beetje te laten ‘zweven’. Ze zijn er wel, die onzekerheden, maar ze staan niet meer zo sterk op de voorgrond. Ze bepalen mijn hele leven niet meer.

Het helpt om af en toe tegen mezelf te zeggen dat het oké is. ​Het is oké​ om op meisjes te vallen, want dit is wat ik naar verlang. ​Het is oké​ om deze broek aan te doen, want ik voel me er goed in, ook al is ze een beetje raar van vorm. ​Het is oké​ om met die acné op mijn gezicht de deur uit te gaan, want dat is nu eenmaal deel van mezelf. Mensen gaan me daardoor niet minder graag zien.

.

Aanvaard jij jezelf?

Veel liefs,
Moana

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.