Blootvoets loop ik naar de appelboom. Op mijn tippen lukt het mij om een paar van de roodste appels te grijpen. Ik gooi ze in mijn picknickmandje en plof neer op een groen tapijt van gras. En nee, dit is geen moderne versie op het verhaal van Roodkapje. Ik neem een hap uit de vrucht en van zodra de zoetzure smaak mijn tong bereikt, voel ik een natuurlijke energie mijn lichaam in stromen.

Ik leef. Ik leef echt. Ik mag moeder natuurs vruchten plukken en die mijn lijf laten binnendringen. Ik mag ruiken, voelen, beleven, denken, zien, horen en gewoonweg puur genieten. Soms vergeten we even stil te vallen.

En dat is net zo belangrijk. Begrip tonen voor elkaar, écht naar elkaar luisteren en zo nieuwe inzichten opdoen. Wandel door het bos en voel de bladeren kraken onder je voeten, hoor de vogels tjirpen en laat het als muziek in je oren klinken.

Negeer niet jouw noden, maar wel de dagelijkse prikkels die je hoofd doen ontploffen. Je zal zien dat je meer respect krijgt voor alles wat het leven je geschonken heeft. Het zal je zoveel rijker maken dan een dure auto of een nieuw zwembad. Stop met je dromen uit te stellen en beleef ze in het hier en nu. Alles valt uiteindelijk wel op z’n pootjes. Beloofd.

Roxane


Afbeelding van Capri23auto via Pixabay 
Appelboom