Ondertussen ben ik weer wat aangesterkt na mijn terugval. Ik kan opnieuw zelf rechtstaan en zelfs al wat rondlopen in huis. Voor iemand die eerst volledig afhankelijk was van haar ouders om recht te komen, is dit een grote stap… Ik schaam me er wel voor als vrouw van 27. Hoe heb ik het toch ooit zover kunnen laten komen? Haat ik mezelf zo, dat ik het zover laat komen? Waarom kan ik mezelf niet meer gunnen, zodat ik sneller herstel? Is de angst om snel aan te komen dan zo sterk? Zo groot dat ik er zelfs mijn dood voor riskeer?

Om eerlijk te zijn, ja… De angst is enorm… Desondanks geef ik niet op! Ik laat de eetstoornis niet helemaal winnen! Ik blijf eten en probeer iedere dag mijn maaltijden te verbeteren! Ik wil dit leven niet, maar mijn herstel boezemt me ook angst in… Ik heb ondertussen 11 jaar een eetstoornis, ik weet niet meer hoe ik zonder mijn ziekte ben. Eten zonder gepieker vooraf, het is een droom voor me die onbereikbaar lijkt. Ik kan het me gewoonweg niet meer voorstellen…

Als iemand me zou vragen wat me motiveert dan moet ik natuurlijk niet lang nadenken. Op dit moment ben ik fysiek zo slecht, dat mijn lichamelijk herstel de grootste drijfveer is. Tegelijkertijd weet ik ook dat zodra ik weer wat sterker ben, de eetstoornis het me waarschijnlijk weer moeilijk zal maken en me bewegingsdrang zal aanpraten… Ik heb echter geleerd uit het verleden dat dat overmatig bewegen nergens goed voor is… 10 000 stappen per dag is not done voor iemand met ondergewicht. Van een uurtje in de zetel zitten zal ik geen kilo’s ineens aankomen. De eetstoornis heeft al veel geprobeerd bij me, maar ik ben al sterker geworden. Ik herken de leugens en weet mezelf gerust te stellen. Laat ze maar proberen! Ik ben klaar voor de strijd!

Daarnaast besef ik ook dat ik een grotere motivatie nodig heb. Op extreem moeilijke momenten waarop de angst overweldigend is, heb ik iets extra krachtig nodig. Het belangrijkste hierbij, is dat ik het bij mezelf zoek… Ik heb gemerkt dat bv. herstel om anderen te kunnen helpen, te zwak is. Als je je een olifant voelt, je buikpijn hebt en eigenlijk nog een hele portie calorieën naar binnen moet krijgen, is het eenvoudig om te zeggen ‘ voor vandaag is het genoeg geweest, nu ga ik me niet meer forceren en eet ik niets meer…’ Niet iets waar ik trots op ben, maar ook dit is me al overkomen.

Maar ik wil dit niet meer in de toekomst, DUS… ging ik op zoek naar die krachtige motivatie… Dat doel dat me vleugels geeft en mijn innerlijke kracht doet ontbranden, dat wat me de echte IK maakt en die eetstoornis doet verschrompelen tot een microbe. Ik denk dat ik het gevonden heb: een eigen leven kunnen leiden. Dit klinkt misschien stom, maar ikzelf heb het gevoel dat ik nooit de kans heb gekregen om mijn eigen keuzes te maken. Ik wilde als kind altijd anderen behagen, daarna begon de eetstoornis me te dirigeren en nu is het de eetstoornis in combinatie met goedbedoelde maar overbezorgde naasten…

Het lijkt me geweldig: een eigen ‘huisje’ hebben met een tuintje aan en een hondje om me gezelschap te houden. Ik zou er alles voor over hebben om dat te bereiken. Het geeft me ook wel angst: kan ik wel op mezelf aan? Kan ik die verantwoordelijkheid dragen enz.? Ik voel me echter ook aansterken. Bijgevolg vertrouw ik erop dat als ik beter eet, ik aansterk en best wel wat meer vertrouwen in mezelf mag (en moet!) krijgen. Waarom zou ik hier niet toe in staat zijn? Ik hoef het niet allemaal alleen te doen, ik mag best hulp vragen aan familie en vrienden. Fouten maken mag, ik hoef niet perfect te zijn.

En dus zet ik zo de strijd voort, ook op die dagen dat ik meer uren op de wc doorbreng dan in de zetel. Of dat ik me nog dikker voel als een walvis, ik eet mijn maaltijden op. Niet snel, en hapje per hapje, maar alles gaat naar binnen ondanks de angst en de boze gedachten van die vreselijke kwelduivel…

Heb jij ook zo’n doel, dat je de kracht geeft om vol te houden op moeilijke momenten?

Gastblog van Linda