Ondertussen zijn we weer enkele weken verder. De tijd staat echt nooit stil. De angsten rond de combinatie ‘meer zitten = meer aankomen’, zijn gelukkig al verminderd. Bovendien herstelt de wonde verrassend goed, waardoor ik ook al wat positiever gezind ben. Soms dan denk ik toch bij mezelf ‘Hey Linda, alles komt wel goed meid, gewoon doorzetten!’ En dat probeer ik dan…

Ik kijk de laatste tijd ook veel filmpjes van mensen zoals Romy Thuy, Franca Dijkmans, enz. Het zijn volgers met een eigen You-tube account die regelmatig tips geven hoe zij op hun eentje de ES overwinnen. Ze maken daarmee gebruik van de MinnieMaud methode. De naam is een samentrekking van Minnesota Starvation Experiment en de Maudsley methode. Je kan er hier meer over lezen. 

Simpel gezegd houdt deze methode in dat je mag eten wat je wil, als je maar dagelijks minstens een minimale intake eet die geschikt is voor jouw leeftijd, lengte en geslacht, maar beter nog een stuk meer dan dit, vb. zo rond de 3000 calorieën. De YouTubers beschrijven hoe het in het begin moeilijk is om dit allemaal naar binnen te spelen, maar hoe het daarna ook makkelijker gaat. Na een forse aankom-sprong , zwakt het aankomen weer af, en hebben ze opnieuw een normaal metabolisme. Hun lichaam zit niet langer in de spaarstand, en geleidelijk aan evolueert hun lichaam en gewicht naar normaal…

Klinkt goed toch? Zo wil iedereen toch herstellen? Al meerdere keren ben ik begonnen met hun methode, maar het opgeblazen, misselijk gevoel dat je in het begin ervaart, is me te sterk om het op lange termijn vol te houden. Nu ben ik in behandeling bij een diëtiste waar ik me goed bij voel. Op mijn tempo werken we naar een normaal eetpatroon met als richtlijn de basislijst bij een gespecialiseerde kliniek voor eetstoornissen. Dit is voor mij voorlopig het maximum qua uitdagingen en stress dat ik kan verdragen. Het aankomen verloopt traag, maar aanvaardbaar en bijgevolg probeer ik mild en positief te blijven. Ik zal er ook wel geraken, al doe ik er misschien wat langer over.

Ik weet niet wat jullie tips zijn qua beste aanpak om te herstellen, of hoe jullie vloggers met dergelijk advies ervaren? Sommigen kan het helpen, anderen vinden het misschien maar zever of geloven het niet… Het enige wat vaststaat is volgens mij: als je niet iets fundamenteel verandert in je eetpatroon, dan zul je nooit beter worden.  

Willen we niet allemaal gewoon kunnen eten zonder erbij te moeten nadenken? Gewoon iets uit de kast nemen en niet bang hoeven te zijn wat het met je gewicht doet. Ik droom er iedere dag van. Heerlijk zo’n zorgeloos leven. Jammer genoeg, na ruim tien jaar eetstoornis, lijkt dit zo ongeloofwaardig en onmogelijk… Kan ik ooit terug zo gaan leven? Ik kan het me soms niet meer voorstellen.

Hoop doet leven. Dat zegt men ook. En wat is het alternatief van proberen positief te blijven en te geloven dat het voor mij ook mogelijk is ? Dat ik ooit weer een gezond figuur heb, waar ik trots op kan zijn ? Dat ik opnieuw kan gaan werken, weggaan met vrienden, enz. Het alternatief is: enkel verder wegzakken, de eetstoornis laten winnen en uiteindelijk sterven… Nee dat wil ik niet! Ik ben een vechter en hoe de ziekte ook aan me sleurt, ik zal winnen! I will recover!

Gastblog door Linda