success-413093_960_720Een veel voorkomende vraag die ik me de laatste tijd stel is de volgende: Wat zijn mijn grenzen? Als jonge vrouw met een eetstoornis besef ik maar al te goed dat ik niet hetzelfde kan als leeftijdsgenoten. Vaak voel ik me hier schuldig, droevig en boos om, maar ik probeer het te relativeren en te zien als een extra motivatie voor mijn herstel. Niet alleen mijn grenzen kennen is niet zo vanzelfsprekend voor me, ook mijn draagkracht is daarmee gerelateerd. Soms besef ik namelijk wel dat ik stappen moet zetten in mijn herstel als ik echt van mijn eetstoornis wil genezen maar wat kan ik aan? Als ik mezelf bijvoorbeeld drie dagen na elkaar uitdaag, bezorgt de eetstoornis mij nachtmerries en ben ik mentaal zo doodop dat ik overdag niets waard ben. Dat helpt natuurlijk ook niet om tegen de eetstoornisstem in te gaan en bijgevolg is het eens zo moeilijk om geen maaltijd te compenseren.

 

Het lijkt misschien alsof ik een expert ben in zelfkennis. Allesbehalve hoor! Wat ik van mezelf weet, weet ik slechts door het te proberen. Met deze blog wil ik je een beetje motiveren om zelf te experimenteren en zo je eigen grenzen en draagkracht te leren kennen. Je zal er alleen maar voordeel van ondervinden als je het probeert, op die manier ga je namelijk vooruit in je herstel in een voor jou haalbaar tempo. Zo verminder je de kans op een terugval, verbetert je lichaamsbeeld en eigenwaarde en voor mij voelt ‘herstel’ dan krachtiger. Het geeft me het gevoel dat ik de touwtjes in handen heb, en niet mijn eetstoornis. Ik ga namelijk uitdagingen aan (tegen de eetstoornis in) maar omdat ik het op mijn tempo doe, weet ik dat er niets wereldschokkends gaat gebeuren en kan ik mezelf beter geruststellen als de eetstoornis me bang probeert te maken.

 

Verder vind ik het moeilijk om anderen duidelijk te maken wat mijn grenzen zijn. Ik woon op dit moment terug bij mijn ouders en er zijn bijna dagelijks conflicten over mijn eetgedrag. Dat is niet makkelijk, noch bevorderend voor mijn herstel. Ik weet dan misschien wel wat mijn grenzen zijn, maar mijn papa geeft bijvoorbeeld toch kritiek uit bezorgdheid. Ik weet ook dat ik gerust meer pasta mag opscheppen, maar soms is het voor mij al moeilijk om pasta te eten in plaats van aardappelen. Dat klinkt missen erg zielig of stom, maar dat is jammer genoeg mijn situatie. Voor mij is het al een ‘overwinning’ om me toch een beetje pasta te gunnen, en niet te kiezen voor aardappelen.

 

Ik word altijd droevig als er zo’n kritiek wordt gegeven. Ik probeer het te relativeren en me af te leiden, eventueel contact op te nemen met vriendinnen. Mijn zorgen even van me af praten en weer herinnerd worden aan mijn goede eigenschappen en de belangrijkste dingen in het leven: niet eten maar vriendschap, liefde en jezelf graag zien. Ik besef dan weer dat leven bestaat uit veel meer dan eten en voeding. Ik ben soms zo bezig met eet-gerelateerde zaken dat mijn wereld eigenlijk heel beperkt wordt. Het doet me al de rest vergeten, terwijl dat juist veel belangrijker is! Dat beseffen, motiveert me telkens weer om de strijd niet op te geven en door te zetten. Hopelijk motiveert deze tekst jou ook.

 

Linda