Ikzelf heb me gedurende mijn ziekte vaak verweten dat ik ziek ben. Ergens klopt dit ook wel. Ik veroorzaak nl. een boel kopzorgen, spanningen en tranen bij mijn familieleden. Oma en opa zijn bezorgd en in het gezin zelf staat de wereld een beetje op zijn kop. Is dit allemaal mijn schuld? Ik ben weliswaar de oorzaak van veel verdriet en pijn, maar ik ben ook ziek. Ik probeer het te zien als twee delen van mezelf: de ziekte van de eetstoornis en de goede Linda. Het is enkel mijn ziekte die het leed veroorzaakt en jammer genoeg zorgt dat er ook voor dat de goede Linda hieronder lijdt.

 

Tijdens mijn herstel voel ik me ook vaak schuldig over allerlei zaken bv. over het feit dat mensen zich zorgen maken om mij. Terecht dat ze dat doen en ik snap het ook wel, maar wat mij betreft hoefde dat helemaal niet. Ik wil niemand tot last zijn, maar ik weet dat ik dat wel ben en daar voel ik me schuldig over. Het helpt ook niet wanneer mijn ouders zeggen dat ik me niet zo hoef te voelen, het schuldgevoel blijft.

 

Niet alleen over mijn eetstoornis voel ik mij schuldig. Het gaat nog verder dan dat. Ik weet dat je niet alles goed kan doen in je leven. Mensen maken fout en dat hoort erbij. Andere mensen kon en kan ik het vrij makkelijk vergeven als zij een fout hadden gemaakt. Mezelf vergeven voor een fout vind ik daarentegen een stuk lastiger. Ik kan echt nachten wakker liggen van het schuldgevoel dat ik dan heb. Ik neem het mezelf dan zo ontzettend kwalijk en ik kan dat schuldgevoel heel moeilijk loslaten.

 

Naast dat ik me schuldig voel tegenover anderen, voel ik me ook schuldig tegenover mezelf. Als je een eetstoornis hebt, dan zit je in een constante tweestrijd. Als ik kies voor de eetstoornis, voel ik me schuldig tegenover mijn gezonde kant. Als ik kies voor mijn gezonde kant, dan voel ik me weer schuldig tegenover de eetstoornis en ben ik bang om (te snel) dik te worden. Wat ik ook doe, ik voel me altijd schuldig.

 

Nog een voorbeeld is het voor mezelf opkomen. Ik durf dit haast niet te doen. Als ik voor mezelf kies, dan stel ik de ander weer teleur en doet mij dat pijn. Als ik voor de ander kies en mijn eigen grenzen overga, dan doet mij dat ook weer pijn. Ik vond dit zo verschrikkelijk vermoeiend. Ik werd echt gek van mezelf.

 

Mijn schuldgevoel is er dus altijd en overal. Wat ik ook doe en wat er ook gebeurt; het voelt altijd alsof het mijn schuld is. Ik heb soms echt de neiging het uit te schreeuwen: Sorry voor mijn bestaan!

 

Wat mij een beetje helpt om met die schuldgevoelens om te gaan, is mezelf de vraag stellen ‘Ben ik hiervan de oorzaak of overkomt het mij gewoon?’ Soms kan je nl. niets veranderen aan de situatie en moet je deze gewoon ondergaan. Het schuldgevoel is natuurlijk niet leuk, maar je moet jezelf dan proberen af te leiden. Je kan enkel je best doen om een situatie zo aangenaam mogelijk te maken, je best te doen om tegen de eetstoornis te vechten en voor je eigen mening op te komen. Probeer MILD te zijn voor jezelf. Ook jij bent het waard om deel uit te maken van deze wereld!

 

Linda

vintage-2312547_960_720