Soms helpt het om iets van je af te schrijven, zegt men. Ik heb nooit het gevoel dat dat waar is, maar vermits ik geen beter alternatief heb, doe ik het toch maar… Ik weet niet of iemand het zal herkennen of dat het iemand helpt, maar ik heb het advies opgevolgd dat mij werd gegeven en ik zal het wel zien achteraf…

 

Voor mensen met een eetstoornis kan een weegmoment soms een grote invloed hebben op de gemoedstoestand… Diep vanbinnen weet je dat je jezelf niet moet laten beïnvloeden door dat stomme getal… Dat je meer bent als persoon. Dat je waarde niet afhangt van wat er op dat elektronisch geval onder je voeten staat af te lezen. Het beste zou zelfs zijn om dat stomme apparaat in de container te kappen… Maar voor jezelf wil je het toch weten, ergens heb je behoefte aan controle. Je denkt dat je die hebt als je af en toe op je witte apparaat gaat staan. Dat je het ‘mooi’ kan opvolgen. Dat alles volgens jouw wens of plan verloopt. Dat jij de touwtjes in handen hebt…

 

Soms gaat het goed. Werkt je vriendje de weegschaal mee. Ligt dat getalletje zoals je verwacht… En dan ben je trots, voel je je moedig en is je dag goed… Maar soms gaat het niet zo… Soms slaat die eetstoornis keihard toe… Ineens werkt je ‘vriend’ de weegschaal niet meer mee… Dan is er onverwacht een grote stijging of daling te zien… en dan is de rest van de dag naar de KL*TE….

 

Hoe kan dat ? Wat heb ik anders gedaan ? Onmiddellijk voel je jezelf dik wanneer er plots zo’n grote sprong te zien is… Heb ik het wel goed gezien ? voor de zekerheid ga je nog eens er op staan… Opnieuw dat confronterend cijfer… De rest van de dag spookt het door je hoofd… Ieder eetmoment opnieuw de moeilijke keuze: hou ik vol aan mijn eetlijst en laat ik dat getalletje voor wat het is, of laat ik de stomme ziekte winnen ? Blijf ik dapper of geef ik toe aan die stomme stem?

 

Zoek afleiding, verzet je gedachten. Dat krijg je dan te horen… Geloof me, dat probeer ik dan ook… Een dag lijkt dan niet te verlopen zoals anders. Ik vergelijk het met een zandloper. Soms kunnen die korreltjes goed door het gaatje en vallen ze vlot van de ene kant naar de andere. Er zijn ook dagen, dan lijken die korreltjes te willen blijven plakken aan de ene kant… Korreltje per korreltje dwarrelen ze door dat minuscule openingetje… De dag lijkt eindeloos… In niets heb je zin, alles zit tegen en je voelt je langzaam gek worden…

 

Alles lijkt ineens zo onbelangrijk en nutteloos… Je probeert je gedachten niet te laten afhangen van dat getal, maar dat is zo MOEILIJK… Zet je muziek op, kan je je er niet op concentreren… De zanger/zangeres lijkt wel een valse kat en het begint je te irriteren… Daarna probeer je een film te kijken… Welke zou je kiezen ? Die, nee, heb je al eens gezien… Die, nee, daar moet je altijd van huilen,… je vindt altijd wel een excuus om dat idee ook maar aan de kant te schuiven… Dan maar wat lezen… Na enkele pagina’s focust je brein weer op dat getal dat je die morgen te zien kreeg… Je boek kan nog zo ontspannend zijn als maar wil, op dit moment kan je het wel door het venster zwaaien….

 

Niet getreurd: er zijn nog mogelijkheden, toch? Je kan bv. iets creatiefs doen, een wandeling maken, werkjes doen die je al lang geleden hebt uitgesteld bv. opruimen… Eén à twee uurtjes vul je dan met zo’n activiteit, om dan weer met de neus keihard op de feiten te worden gedrukt. Volgend eetmoment aangebroken en opnieuw de keuze tussen je angsten, verlangens en dromen…

 

De mentale strijd die je op zo’n dag voert, is niet voor te stellen voor iemand zonder een eetstoornis. Het vergt zoveel moed, doorzetting en kracht. Voor iedere buitenstaander lijkt het een dag zoals een ander. Niemand ziet iets aan jou. Je ziet er hetzelfde uit als de dag daarvoor en de dag daarvoor. En toch voelt het voor jezelf als dag en nacht verschil. Is niets meer zoals het was, en kan de tijd niet snel genoeg voorbijgaan…

 

Vaak vraag ik mezelf dan af ‘Waarom?’ Waarom geef ik dat apparaat zo’n macht over me? Waarom laat ik het me zo beïnvloeden? Om eerlijk te zijn, weet ik het niet… Het voelt alsof ik niets anders heb. Al de rest in mijn leven, lijkt onbelangrijk in vergelijking met mijn gewicht. Het bepaalt mijn hele wereld. Ben ik goed bezig of niet? Herstel ik of niet? Word ik weer de ‘oude’ of niet?

 

Voor al de mensen met een eetstoornis, een dikke, dikke, heel dikke proficiat als het jou lukt om op zo’n dag moedig te blijven! Jezelf niet te laten beïnvloeden door dat cijfer en de dag te laten verlopen zoals eender welke dag. Daar is heel veel moed en kracht voor nodig en dat besef ik zelf maar al te goed. Wees op zo’n dag lief voor jezelf, gun jezelf iets, al is het maar iets kleins… Jij bent dat waard! Je bent meer dan dat getal! Je gevoelens, prestaties, relaties met anderen enz. die bepalen veel meer dan dat cijfertje… Laat het je dag niet verpesten!

Blog van Linda