Tijdens het herstel van mijn eetstoornis, voelde ik me vaak alleen en eenzaam. Mensen leken me niet te begrijpen. Ik kon mijn angsten niet met andere mensen, zonder eetstoornis, delen. Ze beseften niet de innerlijke strijd tussen die twee stemmen in mijn hoofd. Ze beseften niet dat het probleem niet het eten zelf was, maar het gevoel dat je op een bepaald moment hebt. Dat het angst of pijn is die ervoor zorgt dat je je mentaal zo slecht voelt, dat je de wil niet kunt opbrengen om iets te eten in de hoop dat het gevoel verdwijnt… Jezelf letterlijk verdoven…

 

Naasten kunnen zich soms beter inleven in je strijd omdat ze dagelijks geconfronteerd worden met het gevecht. Toch heerst er ook soms bij hen onbegrip of komt er een periode waarin hun bezorgdheid het wint en je opmerkingen krijgt zoals ‘Eet toch gewoon een boterham meer!’. Het voelde voor mij soms alsof ik alleen stond in mijn strijd, hoewel mijn ouders er bijvoorbeeld alles aan deden om het me zo aangenaam mogelijk te maken.

 

Ik heb vaak gedacht ‘Had ik maar iets waarbij ik mijn gevoelens kon laten, iets van mij alleen…’. Thuis hebben we gelukkig een hond. Ze is de familiehond en beschouwt mijn papa als ‘alfadier’. Toch komt ze ook af en toe naar mij voor aaitjes of om naast me te liggen op de zetel. Dat voelt goed. Even een bevestiging dat ik besta en er ook mag zijn. Even ‘nodig’ zijn. Het voelt echter niet echt als ‘mijn’ dier en da’s jammer. Ik voel zelf aan dat ze ook wel zonder mij zou kunnen, zolang de rest van het gezin er maar is…

 

Gelukkig heb ik ook verder gezocht en een beetje een oplossing gevonden voor mezelf: paardencoaching. Ik zag een advertentie en besloot het een kans te geven. Tijdens zo’n sessie leer je eerst wat achtergrondinfo over de paarden. Dat het kuddedieren zijn waarbij ieder lid van de kudde gelijk is. Het maakt voor hen niet uit of je groot of klein bent, iedereen hoort erbij. In je eentje kun je niet overleven, dus ieder individu is belangrijk! Daarnaast voelen ze heel goed je stemming aan. Ze weten precies wat je nodig hebt en spiegelen dit. Ze bieden net datgene wat je verlangt. Toen ik de eerste keer ging, was ik ontzettend eenzaam. Ik kon het uitleggen, maar de paarden voelden dit. Er waren twee paarden tijdens de sessie. Telkens wanneer ik aan één kant van hen stond, verplaatste één van hen zich zodat ik in het midden kwam te staan van de ‘kudde’. Ze wilden me bescherming bieden en het gevoel geven dat ik niet alleen was. Ik kreeg bovendien het plek van een veulen. Ze duwden me met hun hoofd richting uier, alsof ze wilden zeggen ‘zorg voor jezelf meid, voed je lichaam’. Het voelde zo geweldig! Ik kan het enkel aanraden aan anderen! Het gevoel even niet alleen te zijn, volkomen veilig tussen hen, da’s onbeschrijfelijk… Bij paarden geldt ook geven en nemen. Ik aaide hen, zij gaven me kopjes of likten me.

 

Voel jij je ook soms zo onbegrepen? Misschien moet je dan ook op zoek gaan naar een dierenvriend? Volgens mij maakt het soort dier niet zoveel uit, in het algemeen voelen ze veel beter een stemming aan dan een persoon… Sommige mensen kunnen bv. niet zonder hun kip, geit of biggetje… Tegenwoordig hoor je ook meer en meer over ‘knuffelboerderijen’. Kijk wat er het best past bij jou en geniet ervan!

 

Linda

 

horse-1333873_960_720