VRTNWS publiceerde een artikel en ik was even van mijn melk. ‘6 op de 10 Vlaamse jongeren met psychiatrische problemen krijgen niet de hulp die ze nodig hebben.’

Voor een tweetal jaar ben ik zelf een van die jongeren geweest, ik had anorexia nervosa en ben nooit voorbij ‘de muur van het kennismakingsgesprek’ geraakt. Ook al zal ik zelf niets aan de situatie kunnen veranderen, wil ik toch een deel van mijn verhaal neerschrijven. Het kan een begin zijn, ik geloof in ieder geval graag dat het dat zou kunnen zijn…

Ik hoor het die psycholoog nog zeggen: ‘Je bent precies wat te gezond om bij mij terecht te komen.’ Ik kon mijn oren niet geloven. Het kwam erop neer dat het te goed met me ging, wat ze afleidde uit het feit dat ik zo gemotiveerd was om van mijn problemen af te geraken en zonder begeleiding bijna opnieuw op een gezond gewicht geraakt was. Dat ik naar haar toekwam omdat mijn limiet bereikt was en ik het allemaal belachelijk beu was, leek niet in haar op te komen.

Op zo’n kennismakingsgesprek stel je je kwetsbaar op. Je spreekt dingen uit die je zelf liever niet wil horen en doet dat enkel omdat je een of andere verlichting verlangt. Ik ben vrij koppig, dus het feit dat ik naar een psycholoog toestapte, betekende al heel wat. Als er iemand is waarvan je verwacht dat die weet hoe hij/zij je moet helpen, is het wel een psycholoog. Als die je dan afwijst, is dat echt ontstellend. Want als de expert het al niet ziet zitten, hoe zou ik het dan moeten weten? Na een uurtje vertellen over de problemen waar ik dagelijks mee worstelde, was het telkens hetzelfde:
‘Jij past niet bij mij, omdat a) ik al te veel patiënten heb, b) jouw problemen niet bij mij passen, c) je te gezond en gemotiveerd bent om bij mij terecht te komen. Ik stuur je door naar iemand anders. Heb je die vijftig euro cash bij?’

En voor je het weet, sta je verweesd op de stoep. Dat was het dan. Die momenten herinner ik me levendig… Ik word niet snel kwaad, maar hiervan krijg ik het nog steeds op mijn heupen, drie jaar later. Vijftig euro betaald om mijn verhaal te doen tegen een volstrekt onbekend iemand en vervolgens alleen achter te blijven, met geen enkele suggestie onder de arm en enkel een nieuw ‘schiftingsgesprek’ bij een even onverschillige vreemde ergens in een volgend seizoen als vooruitzicht. Op dat moment voelt dat niet eens aan als een vooruitzicht, want hoe moet je die periode nu weer overbruggen? Ik had er vaak geen idee van.

Meestal moet je meerdere maanden wachten om eens langs te kunnen komen voor een kennismakingsgesprek. Je leeft toe naar dat moment: die psycholoog zal mij helpen om geleidelijk uit deze put te kruipen en stilletjes aan zal alles makkelijker worden. Hoe dichterbij die afspraak, hoe enthousiaster je je voelt. En dan zit je daar, je spuwt je verhaal er snel uit, vol goede moed, hoop en afschuw van jezelf tegelijk, en als het dan wéér eens voor niets blijkt te zijn, zakt de moed je echt in de schoenen.

Ik ben uiteindelijk zelf van mijn eetstoornis af geraakt en ben inmiddels meer dan twee jaar helemaal hersteld. Ik prijs mezelf gelukkig met mijn koppigheid, want zonder had het wel eens anders kunnen lopen… Ik kan schreeuwen: ‘Nah! Jullie hebben mij niet willen helpen, maar kijk, ik heb het lekker zelf gedaan!’ Maar er zijn er zovelen die nog niet aan die overwinning toe zijn en dat is het meest problematische ooit. Het is vreselijk pijnlijk om geen hulp te krijgen wanneer je die nodig hebt en erom komt vragen. Doe hier iets aan.

https://www.facebook.com/vrtnws/videos/2034754413487293/

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/03/13/tijd-is-kostbaar-als-je-psychische-problemen-hebt/