De wereld is niet enkel rozengeur en maneschijn. Dat besef was hard voor me. Als 5-jarig kind werd ik er voor het eerst mee geconfronteerd. We moesten als kleutertje een rijtje vormen en in dat rijtje een hindernissenparcours volgen. Niemand wilde natuurlijk achteraan, want dan zou de rest klaar zijn en zien hoe jij die hindernissen nam. Uit angst om uitgelachen te worden, zorgde je er daarom voor dat je zo vooraan mogelijk stond. Ikzelf stond met twee ‘vriendinnetjes’ vrij achteraan, maar we waren niet de laatste… Voor mij was deze positie ok, voor hen niet. Ze besloten voor te kruipen. Ik wilde natuurlijk bij hen blijven en besloot ook voor te kruipen. De juf zag hen niet, mij wel… Ze werd razend: als straf moest ik laatste. Ik was niet sportief, was na de uitbrander al knalrood van schaamte en legde het parcours af met tranen in mijn ogen terwijl mijn klasgenootjes me nadeden en belachelijk maakten…

Dit was voor mij de wake-up. Het leven is soms oneerlijk en er is niets wat je daaraan kan doen… Ik was gezien,  zijn ‘vriendinnen’ niet. En ze waren natuurlijk geen echte vriendinnen… Die zouden je niet alleen laten en je  achteraf mee uitlachen…

 

Dit is een banaal voorbeeld, maar in je dagelijks leven word je ook geconfronteerd met tegenvallers, pech enz. Hoe moet je dan toch positief blijven? Waarom moet je op zo’n momenten toch kiezen voor herstel en het leven? Waarom kiezen om op zo’n moment de eetstoornis net niet te laten winnen en verder af te glijden?

 

Ik haal mijn inspiratie en levenskracht uit de natuur en uit mijn relaties met familie en vrienden. Door op een moeilijk moment te praten met familie of vriendinnen, kan je even je nare gevoelens aan iemand kwijt. Ze kunnen begrip opbrengen voor jouw situatie en zo voel je je even niet meer alleen. Ze kunnen je proberen op te beuren door je af te leiden. Even met je gedachten niet bij die nare gevoelens blijven hangen, dat kan soms al voldoende zijn om op een eetmoment de eetstoornis niet te laten winnen.

 

Sommige personen hebben geen familie of vrienden die hen steunen. Sommigen hebben deze wel, maar het kan ook zijn dat je emoties te heftig zijn en dat een beetje afleiding niet voldoende is om toch voor ‘de goede weg’ te kiezen. In dat geval helpt de natuur me. Even een wandeling in de buitenlucht. Even mijn hoofdje leeg maken. Gewoon  wandelen aan een rustig tempo, ongedwongen, luisterend naar de geluiden om me heen, neusgaten opengesperd om de geuren tot het diepst van mijn kern te laten doordringen. Door het zien van bv. een zwaan met haar jongen, een stukje onkruid met prachtige bloemen of de eerste kastanjes van het jaar, vergeet je even je zorgen. De wereld blijft doordraaien… Morgen is een nieuwe dag… Wie weet wordt die beter, misschien niet… Als je opgeeft, zul je het niet weten. Je zult nooit weten wat voor moois er nog in het verschiet lag. Als je kiest voor herstel, er voor de volle 100 % voor gaat en niets je laat tegenhouden, wie weet hoe mooi het leven dan kan worden? Wat heeft die toekomst voor jou nog in petto ? Zul je weer kunnen stralen zoals vroeger of kies je voor het eerst in je leven een nieuw pad ? Een pad dat je volledig als herboren start en waarbij je kiest voor datgene dat jou een goed gevoel geeft ? Op ontdekking gaan naar wat jou echte vreugde schenkt, dat klinkt toch te mooi om waar te zijn? Ik denk van niet, ik denk dat het mogelijk is, je moet er enkel in geloven en er oprecht voor de volle 100% voor kiezen!

 

Kies samen met mij voor het leven! Laten we de wereld laten zien dat een ziekte ons niet klein krijgt en het leven is misschien geen sprookje, maar je kan er wel het beste proberen uit te halen!

 

Linda