Geen enkel intakegesprek is hetzelfde.  Je kan op voorhand dus moeilijk met zekerheid voorspellen welke vragen er gesteld zullen worden. Het kan ook zijn dat een hulpverlener je eerst wat vragenlijsten laat invullen, thuis of op de computer in een lokaaltje. Op basis daarvan zullen jullie dan een gesprek hebben, om te bekijken waar jij hulp voor zoekt.

De volgende vragen worden wel vaker gesteld, soms met andere woorden, maar wel met dezelfde bedoeling. Hopelijk helpen ze jou om je goed voor te bereiden op zo’n eerste gesprek.

  1. Waar heb je last van, en heb je zelf een idee hoe het komt dat je er last van hebt?

    Met deze vraag wil een hulpverlener van jou horen wat jij moeilijk vindt, maar ook of je zelf weet hoe het komt dat je er last van hebt. Het is ook goed mogelijk dat je hier aangeeft dat het allemaal nog wat chaos is in je hoofd. Je hoeft dus met andere woorden nog niet alles op een rijtje te hebben. Want ook daar kan therapie bij helpen: om klaar te krijgen hoe jouw probleem eigenlijk in elkaar zit.

  2. Wat heb je eerder al geprobeerd? Wat was helpend, wat niet?

    Misschien heb je op jezelf al heel wat dingen uitgeprobeerd, bijvoorbeeld door het lezen van een zelfhulpboek, of door tips van lotgenoten uit te proberen, of gewoon omdat je zelf op zoek ging naar wat voor jou zou kunnen werken. Het kan handig zijn voor een hulpverlener om dat te weten, zodat je niet nog eens allemaal dezelfde adviezen te horen krijgt. Dat kan heel demotiverend zijn! Soms kan het wel zijn dat een hulpverlener je toch nog eens dezelfde opdracht geeft, maar dat er dan op een andere manier mee gewerkt wordt. Een heel typisch voorbeeld is het bijhouden van een eetdagboek. Heel wat mensen vinden dit lastig om te doen, maar als je daaruit kan leren wat voor gedachten je in de weg zitten om meer te genieten van je eten, of als je kan zien welke momenten of welk voedsel altijd aanleiding geeft tot eetbuien, dan kan dat heel zinvol zijn.

  3. Wat verwacht jij van therapie of opname?

    Dit is vaak een lastige vraag. Je kan bijvoorbeeld vertellen hoe vaak je op gesprek wil gaan (1x per week, of 1x om de maand). Of misschien verwacht je dat er vooral rond een bepaald thema gewerkt wordt? Of wil je eerder samen uitzoeken wat er moeilijk loopt? Wil je werken met opdrachten, of wil je liever zelf beslissen wat je doet met de inzichten die je krijgt in therapie? Hou je ervan dat iemand jou op weg helpt, door vragen te stellen? Of wil je liever zelf een lijstje maken met onderwerpen waar je over wil spreken, of met situaties die je hebt meegemaakt en waar je eens naar wil kijken in de therapie? Verwacht je dat een opname je vooral helpt om terug je eetstructuur op te nemen, of verwacht je er te kunnen werken aan thema’s zoals lichaamsbeleving, faalangst, identiteit (wie ben ik eigenlijk écht), sociale relaties, zelfstandig worden,…

  4. Wat zijn jouw doelen?

    Dit vind ik zelf ook een lastige vraag. Wat mij helpt is om het wat concreter te maken. Stel dat we in de therapie werken aan mijn sociale angst, dan zou ik mezelf als doel kunnen stellen: over drie maanden samen met vrienden naar een fuif gaan en er minstens één onbekende persoon aanspreken. Dit soort doelen kan je ook stellen voor eetmomenten, wegen, je familie of vrienden informeren, enz. Stel bijvoorbeeld dat je nu elke dag wel een paar keer op de weegschaal staat, dan zou je jezelf als doel kunnen stellen om je over drie maanden nog maar één keer per week te wegen. Doelen zijn niet altijd zo makkelijk heel concreet te maken. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je na een hele poos dat het goed met je ging terug in therapie gaat, omdat je merkt dat het toch weer wat lastiger wordt. Een doel voor jou zou misschien kunnen zijn dat je wil vermijden om te hervallen in je eetstoornis. Dat is niet zo concreet, maar het is wél een heel belangrijk doel!

  5. Mag er contact opgenomen worden met andere hulpverleners?

    Als je meerdere hulpverleners hebt die jou ondersteunen, kan het handig zijn dat zij weten van elkaar welk stukje elk van hen opvolgt. Het kan ook zinvol zijn om hen allemaal op dezelfde lijn te krijgen, zodat ze geen tegenstrijdige adviezen geven. Als de psychotherapeut zegt dat je jouw eetpatroon voorlopig even zo mag laten, maar je diëtist zegt dat je de komende week toch echt moet starten met je ontbijt, dan kan dat in je hoofd wel eens heel wat chaos veroorzaken! Daarom kan het dus zinvol zijn dat je hulpverleners eens met elkaar praten. Maar dat kan nooit zonder jouw toestemming. Eigenlijk zou een hulpverlener je elke keer opnieuw op voorhand daarvoor toestemming moeten vragen. Maar het kan ook zijn dat jullie de afspraak maken dat het niet elke keer gevraagd moet worden, omdat je er wel vertrouwen in hebt. Stel dat je in behandeling bent in een groepspraktijk of in een opname, dan wordt daar vaak gewerkt met gedeeld beroepsgeheim. Dat wil zeggen dat alle hulpverleners informatie mogen delen over jou, als dat nodig is om jou goed te kunnen helpen. Weet je niet zeker of dat bij jouw hulpverlener ook het geval is, en vind je dat lastig? Vraag het dan gerust even na!

  6. Wie is jouw hulpverlener en hoe werkt hij/zij meestal?

    Meestal vertelt je hulpverlener ook wel iets over zichzelf, zodat je wat meer te weten komt over zijn ervaring, zijn opleiding, zijn manier van werken. Je mag daar ook zeker zelf naar vragen. Een andere vraag die je zou kunnen stellen is: ‘Heb je al vaker gewerkt met mensen die gelijkaardige problemen hebben als ik? Hoe pak je dat dan aan, in grote lijnen?’ Ook als je een intakegesprek doet voor opname krijg je wel wat informatie over de manier van werken op de afdeling. In zo’n eerste kennismakingsgesprek wordt er zoveel besproken, dat je niet alles goed kan onthouden.  Aarzel niet om te vragen of er een brochure of website is, waar je alles thuis nog eens rustig kan nalezen.

  7. Praktische dingen over de therapie: hoe lang duurt een gesprek, hoe neem je contact op tussendoor, hoeveel betaal je, wat als je niet aanwezig kan zijn,…

    Dit zijn onderwerpen die normaal altijd in zo’n eerste gesprek besproken worden. Het kan ook zijn dat je aan de telefoon al enkele van die vragen hebt gesteld. Zo vind ik het zelf altijd handig om op voorhand te weten hoeveel geld ik moet meebrengen en hoe lang het gesprek ongeveer zal duren. Ik heb ook al gemerkt dat elke hulpverlener een ander systeem heeft om hem te contacteren, bijvoorbeeld als je toch graag een extra afspraak tussendoor hebt, omdat je het zo moeilijk hebt. Sommigen hebben het liefst dat je gewoon belt tussen bepaalde uren, anderen zeggen dat je een bericht mag inspreken en dat je teruggebeld zal worden. Sommige therapeuten mailen tussendoor, anderen doen dat helemaal niet. Gewoon al om teleurstelling te vermijden is het goed om te weten of je hulpverlener bijvoorbeeld reageert op mailtjes, of niet. Want misschien mag je jouw opdrachten wel per mail doorsturen, maar krijg je er alleen feedback op in het gesprek en niet per mail. Informeer je dus over dit soort afspraken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

zeven − 1 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.