Person

"Stilletjes aan kon ik mezelf weer zijn"

Als jong meisje kreeg ik te maken met Anorexia Nervosa. Een vreemd woord voor velen en een nog groter taboe voor anderen. Een helse periode was dat. Voor mijn lichaam, voor mijn geest, maar vooral voor de mensen rondom mij.


Terwijl mijn haar letterlijk uitviel als fysiek gevolg van de anorexia, viel het haar van mijn ouders figuurlijk uit door hun bezorgd- en machteloosheid. Het is niet simpelweg opgelost door tegen je dochter te zeggen: ‘eet’, anders waren er niet jaarlijks zoveel mensen die hiermee worstelen. Ook veel mannen by the way, want die worden vaak vergeten.


Onzekerheid, perfectionisme en wilskracht bleken bij mij de perfecte combinatie voor het creëren van een eetstoornis. Langzaam aan verdween ik, vloog al mijn levenslust weg en werden al mijn gevoelens verdoofd. Ik heb dan ook niet veel herinneringen aan deze periode, mijn hersenen hadden gewoon de kracht niet om deze op te slaan. En misschien maar goed. Vele leugens, gefoefel en ontkenning later kon ik niet meer tegenspreken dat er iets aan de hand was.


Ik zag de bezorgdheid van anderen, was lichamelijk en geestelijk uitgeput en langzaamaan kwam het besef dat dit niet het leven was dat ik voor ogen had. De klik die ik nodig had. Na een lange zoektocht naar juiste en gespecialiseerde hulp (wat hier in de buurt niet zo gemakkelijk te vinden bleek, schrijnend) krabbelde ik stilletjes aan overeind. Ik gebruikte mijn wilskracht en doorzettingsvermogen in de omgekeerde richting, de richting van herstel deze keer.


Samen met het ontmoeten van mijn eerste lief en de onvoorwaardelijke steun van mijn familie en beste vriendinnen hielp dit om mezelf te herontdekken. De eestoornis verdween langzaam, met ups maar ook vele downs, en stilletjes aan kon ik mezelf weer zijn. De Saskia van voordien, maar toch anders.


Sterker omdat ik mezelf beter heb leren kennen tijdens deze periode. Ik heb mijn sterktes en kwetsbaarheden ontdekt en de nodige handvaten ontwikkeld, lang leve therapie. Liefdevoller, omdat ik tijdens deze periode de meest creatieve en lieve lotgenoten heb mogen ontmoeten. Stuk voor stuk fantastische vrouwen en meisjes, die in dezelfde situatie zaten. Dankbaar, voor de mensen die er ondanks alles steeds voor me waren. Erin bleven geloven dat ik het kon, hoe zwaar dat herstelproces ook was. Love you, guys. Vooral mama & papa. Optimistischer, omdat ik erin geloof dat je aan elke negatieve gebeurtenis van je leven een positieve draai kan geven. Na mezelf een hele periode zoveel te hebben ontzegt, leef ik nu met volle teugen en probeer ik van elk moment te genieten.


Ik durf weer groot te dromen, zo heb ik mijn studie psychologie afgerond omdat ik mijn ervaring en kennis wil gebruiken om kinderen, jongeren en ouders tijdens moeilijke momenten in hun leven te helpen. Want psychische problemen zijn geen taboe, iedereen heeft kwetsbaarheden en die maken je juist uniek. Wacht dus niet te lang om hulp te zoeken, die drempel zou niet zo hoog mogen zijn. Er zijn prachtige organisaties zoals ANBN, die deze hulp beter toegankelijk proberen te maken. Denk maar aan de wekelijkse chatsessies of het forum waar je met al je vragen terecht kan. Hoe iedereen elkaar daar steunt is prachtig om te zien. Want samen staan we sterk.


There is a crack, a crack in everything. That's how the light gets in. -Leonard Cohen-