Person

"Een beetje anders dan anders"

Goeiemorgen, middag, avond, nacht (whatever tijdstip dat je dit leest)


Ik ben Anna en ik heb al een hele hoop etiketjes op mij geplakt gekregen. Eén daarvan is een eetstoornis, die in mijn ogen zowat begonnen is in het eerste middelbaar. Ik heb een hels parcours achter de rug, verschillende opnames waarvan niet iedere opname even helpend was. Het was lastig om in het vijfde middelbaar aan mezelf te moeten toegeven dat ik niet zoals alle andere klasgenoten was, ik was ‘anders’.


Ik heb in het begin nooit iets gezegd aan de hulpverlening over mijn moeilijke relatie met eten. Het merendeel van mijn opnames was dan ook voor een andere problematiek. Doorheen de tijd kwamen heel wat eetgestoorde gedachten terug meer naar boven. Na heel wat getwijfel begon ik erover te spreken. Mijn laatste opname was op een afdeling specifiek voor mensen met een eetstoornis.


Tijdens die opname heb ik heel wat dingen gemaakt om te kunnen uiten wat ik voel(de). Tijdens vrije momenten maakte ik af en toe iets dat ik niet deelde. Ik wil het nu met jullie delen, want het is voor mij een houvast. Onderstaande foto is niet genomen tijdens mijn opname, maar ervoor. Ik koos ervoor om de foto te bewerken, om voor mezelf zaken duidelijk te krijgen over wat er aan de hand was.


chat

Ik voelde me in een waas, alleen met een mallemolen aan gedachten. Ik voelde me verloren, de weg kwijt. Zoals er staat: “Lost, Lost, in so many ways”. Wat begonnen was als een zoektocht naar controle en perfectie, eindigde in een chaos waarin ik net merkte dat ikzelf geen controle meer had. Ik werd gecontroleerd door mijn eetstoornis. Mijn eetstoornis koos wat ik deed, wat ik at, wat ik dacht, wie ik was…


Op de foto heb ik mijn gezicht vervaagd, niet voor anonimiteit. Dat zou sowieso nogal stom zijn, want ik was de enige die deze foto te zien kreeg. Ik deed het omdat ik op dat punt mezelf niet meer écht herkende in dat meisje dat daar stond. Tijdens mijn opname heb ik mezelf ook letterlijk veranderd. Ik besloot om mijn lange haar te knippen en het te schenken aan ‘Geef om Haar’, voor mij was dat een duidelijk nieuw begin.


We starten even opnieuw:


Wie ben ik? Ik ben alvast niet mijn eetstoornis. Ik ben Anna, ondertussen 23 jaar, vrijwilliger bij ANBN. En ondertussen bijna houder van dat almachtige bachelordiploma (*applaus*). Het is een gevecht geweest en verdorie dat is het met momenten nog steeds. Want héé, een eetstoornis komt vaak niet alleen… Ik ben een beetje een geek, een creativo in hart en ziel, een muziekgenieter. Ik sta supergraag voor groepen, en ik haal daar ook zot veel energie uit. Ik heb een absurd gevoel voor humor en eenhoorns vind ik echt de max! Ik ben eigenlijk vanalles.


En dat ben jij, zeker en vast, ook!