Person

"Je bent niet alleen!"

Op het moment dat ik dit nu schrijf ben ik 19 jaar en nog niet helemaal hersteld van mijn eetstoornis. Maar ik ben wel goed op weg: al 6 maanden blijf ik op mijn toegewezen gewicht, zonder af te vallen. Maar dit zou me nooit gelukt zijn zonder mijn vrienden en hulpverleners!


Als vrienden zich zorgen maken



Ik worstel al sinds mijn 11 jaar met eten. Dit werd pas duidelijk op school, doordat ik regelmatig flauwviel. Gelukkig had mijn juf dit opgemerkt. Ze controleerde op mijn eten, maar dwong me niet te eten en spoorde me aan en had geduld. Ze schakelde het CLB (Centrum LeerlingenBegeleiding) in om mijn gewicht op te volgen en uitte haar ongerustheid tegenover mijn ouders. Van thuis uit werd er niets mee gedaan. 



Eenmaal in het middelbaar had ik niemand meer die me begreep en me controleerde. Ik gooide alles weg en viel terug meer af. Gelukkig had ik een vriendin die dit niet normaal vond en me wou helpen. Ze ging naar een van de leerkrachten en uitte haar zorgen. Eerst was ik zo kwaad op haar! Maar na een tijdje besefte ik dat ze me juist wou helpen. Ik kreeg terug controle van school uit, wat ik zo haatte op dat moment! Maar stilletjes aan zakte ik verder weg. Ik kon steeds minder. De meeste vrienden lieten me vallen, sommigen noemden me een skelet... Ondertussen bleef die ene vriendin me helpen en aanmoedigen. Ze keek me niet raar aan, ze zag me niet anders, maar ze zag juist een vriendin in nood die de weg kwijt was en steun nodig had. 



Een nieuwe start, ook voor de eetstoornis


De studies werden me te zwaar en ik besloot van school te veranderen. Het werd een school ver weg van mijn vorige school, een school waar ik niemand kende. Zo wou ik een nieuwe start maken. En dit lukte, maar wel op mijn manier: het stemmetje kwam weer feller terug, waardoor ik me ging afzonderen van iedereen. Ik vertrouwde niemand meer... 



Ik ging in de leerlingenraad en maakte daar nieuwe vrienden. Ze waren niet van mijn leeftijd maar ze begrepen mij. Naarmate het jaar vorderde nam ik sommigen onder hen in vertrouwen en vertelde hen over de eetstoornis. Tot mijn grootste verbazing bekeken ze me niet vreemd en gedroegen ze zich niet anders. Ze dwongen me nergens toe en hielden juist rekening met mij. 



Op een dag stortte ik op school helemaal in. Ik kon niet meer rechtstaan, niet meer bewegen, ik was zo doodop en had geen energie meer. Ik stuurde een sms naar 1 van mijn vrienden uit de leerlingenraad. Ze liet haar laatste 100-dagen vallen en kwam bij me, ze kalmeerde me en bracht me naar de leerlingenbegeleiding. 



Zonder dat meisje had ik nooit de hulp gekregen die ik verdiende, want er wachtte me nog een lange strijd van depressie, eetstoornis, PTSS,… Dankzij haar kreeg ik onrechtstreeks de hulp die ik verdiende! Bij de leerlingenbegeleidster voelde ik me voor het eerst in mijn leven terug veilig. Ik mocht daar eten of gewoon zitten, maar ik stond er niet meer alleen voor. 



Ze stelde voor op internaat te gaan, wat ook een grote hulp was. Ik kreeg er een hechte vriendenkring, met vrienden voor het leven. Na een paar maanden moest ik in opname. Dat heeft me super goed geholpen. We werkten er niet echt rond eten, maar meer rond de zwarte gedachten. De leerlingenbegeleidster, de mensen van de leerlingenraad en van het internaat kwamen mij bezoeken daar en luisterden naar mijn verhaal. Ze hielpen me door deze moeilijke periode, door hun grappen, liefde, steun,… 



Ik heb na de opname nog veel dieptepunten gekend, maar mijn vrienden hielpen me er steeds bovenop! De leerlingenbegeleidster en opvoeders van het internaat zijn nu m'n vrienden. Ik zal ze eeuwig dankbaar zijn voor hun steun en vriendschap. Voor alles wat ze voor me deden en voor alles wat ik ze heb aangedaan. 



Van geholpen worden naar zelf helpen



Nu heb ik een nieuwe start genomen en wil ik mensen helpen met dezelfde problematieken of gewoon mensen die het moeilijk hebben. Ik studeer nu voor opvoedster en hoop zo mensen te helpen. Door de jongeren op mijn stage vind ik moed om zelf verder te gaan, door hen te helpen help ik ook mijzelf vooruit. 



Als ik goede raad zou kunnen geven aan wie dan ook met een eetstoornis, is het: je staat niet alleen! Je familie en vrienden begrijpen het misschien altijd niet, en je wilt het hen misschien niet vertellen. Maar ook al begrijpen ze je niet, je vrienden kunnen je helpen, al is het gewoon met een luisterend oor of een goede knuffel. Soms is dat al genoeg. 



Geef de moed niet op: het gaat met vallen en opstaan, maar het wordt beter en je vindt de juiste hulp wel. Dit gaat met ups en downs, maar tijdens de downs zal er iemand voor je klaar staan om je op te vangen! 



Je bent niet alleen! 



Bieke