Person

"Na 10 jaar hersteld van een eetstoornis"

Op het moment dat ik deze tekst schrijf, ben ik 27 jaar en hersteld van een eetstoornis. Ik heb tien jaar lang gestreden voor mezelf en voor een gelukkig(er) leven. Want dat is belangrijk, dat je strijdt VOOR iets en niet zozeer tegen iets. Het gaf mij kracht om voor mezelf te strijden. Ik had altijd zoveel doelen voor ogen; ik wilde zoveel bereiken dat er gewoon geen plaats was voor de eetstoornis. Het vechten voor mijn doelen zorgde ervoor dat ik effectief stappen zette om de eetstoornis stilaan meer en meer los te laten.


Herstel


De eerste jaren van mijn herstel waren voornamelijk gericht op het verkrijgen van een normaal eetpatroon. Ik leerde wat het was om normaal te eten. Ik leerde inzien dat je meermaals per dag een koek kon eten en dat kcalrijke of vetrijke voedingsmiddelen eigenlijk noodzakelijk zijn voor je lichaam. Ik zag in dat het belangrijk was om mijn lichaam goed te verzorgen, aangezien ik mijn lichaam nodig heb om mijn leven optimaal te kunnen leiden.


Pas later in mijn herstel verschoof de nadruk van het behandelen van symptomen naar het aanpakken van belangrijke thema’s zoals mijn negatieve zelfbeeld en faalangst. Ik weet nog hoe ik mezelf zéér diep haatte; zelfs zo diep dat ik mezelf de pijn van een eetstoornis en depressie toewenste. Ik moest en zou veel lichamelijke en psychische pijn ondergaan. Maar met de juiste psychische hulp (van een psychologe) leerde ik mezelf stapje voor stapje aanvaarden.


Zelfacceptatie


De haat verminderde de eerste jaren en ging over naar acceptatie. Nog steeds vind ik het moeilijk om mezelf een plekje te gunnen op deze wereld, maar dan kijk ik rond me en zie ik mijn dierbaren rond me: zouden zij mij zomaar kunnen vervangen? Nee, dat denk ik niet. Ik besef op zulke momenten dat ik mijn plekje in deze wereld meer dan waard ben. Elke dag opnieuw moet ik voor mezelf herhalen dat ik oké ben zoals ik ben, want de twijfel en onzekerheid blijven. Dat gaat vermoedelijk de rest van mijn leven een gevoeligheid blijven. Dat vormt nu eenmaal mijn persoonlijkheid.


Desondanks laat ik dat stukje van mezelf mijn leven niet bepalen. Ik doe steeds wat ik wil doen, ondanks de onzekerheid. Zo zal ik lezingen geven of (professionele) contacten aangaan waar ik dat nodig acht / graag wil. Ik ben niet meer de grijze mus in de grote mensenmassa die zich het liefst wegsteekt. Ik ben ondertussen een jonge vrouw die zich durft te laten zien aan de wereld. Ja er zit onzekerheid, maar enkel door te doen en door te ervaren, leer je je eigen talenten en sterktes beter kennen. Je leert zo meer en meer op jezelf te vertrouwen, waardoor je zelfvertrouwen vanzelf groeit en de angst vermindert.


Mijn boodschap


De boodschap die ik dan ook wil meegeven aan iedereen met een eetstoornis is de volgende. Zorg dat je steeds doelen voor ogen hebt en dat je strijdt VOOR iets. Leg je focus dus niet alleen op de eetstoornis, maar eerder op externe doelen. Je zal zien dat de eetstoornis deze doelen in de weg zal staan en dat kan je motiveren om de eetstoornis beetje voor beetje los te laten.


Nu, zorg er wel voor dat deze doelen op korte termijn haalbaar zijn, zodat je jezelf niet teleurstelt en dieper in de eetstoornis valt. De doelen moeten zeer concreet zijn en op korte termijn (bvb enkele weken) haalbaar zijn. Als je grote doelen hebt, dan kan je deze opsplitsen in kleine doelen zodat je jezelf kan blijven motiveren. Hetzelfde geldt trouwens voor het aanpakken van de eetstoornis zelf. Kies voor kleine, haalbare stapjes en dan zal je zien dat het loslaten véél gemakkelijker gaat.


En tot slot wil ik ook nog meegeven dat het heel belangrijk is om te DOEN en te ERVAREN. Het is helemaal niet erg dat je bang of onzeker bent. Dat hoort er nu eenmaal bij. Aanvaard deze gevoelens en probeer ze niet te verstoppen of weg te werken. Ze zijn er en horen bij jou op dat moment. Het is oké dat je je zo voelt.


Maar laat je niet leiden door deze angsten. Ga door de angst heen en leer te ervaren dat je kan vertrouwen op jezelf. Dit geldt zowel voor je externe doelen als voor het aanpakken van je eetstoornis. Je mag gerust bang zijn, maar het belangrijkste vind ik dat je blijft stappen zetten, hoe klein ook. Sta nooit stil en blijf voortgaan. Herstel is mogelijk. Ik ben het levende voorbeeld ervan.


Ondertussen heb ik al vier jaar een ontzettend lieve vriend, heb ik net een huis gekocht en probeer ik een eigen praktijk als auti-coach uit de grond te stampen. Binnenkort wil ik graag een kindje. Ik ben jong en wil nog heel wat bereiken in mijn leven. Mijn hoofd krioelt van de ideeën en ik kan niet wachten om het allemaal in de praktijk om te zetten. Tien jaar geleden plande ik mijn dood en nu wil ik niets liever dan leven. Een wereld van verschil. Ik ben enorm gegroeid.


Ik ben ik en ik ben goed zoals ik ben!


Claudia