Person

"De onderste trede in de kelder?"

Eén van mijn beste vriendinnen belde. Ze vroeg: "Hoe gaat het met het eten?" Ik stond met mijn mond vol tanden en blijf dit een lastige vraag vinden om direct in het wilde weg op te antwoorden. Ik wou met heel mijn wezen "Goed!" antwoorden omdat ik me lichter voel, goed begeleid word, stappen zet op het vlak van voor mezelf opkomen, communicatie, dicht bij mezelf blijven en nog zoveel meer. Allemaal zaken die nìet rechtstreeks met eten te maken hebben, maar waardoor er rust komt die ook afstraalt op wat minder eetbuien of een mild zelfbeeld wanneer ik ze wèl heb.



Maar ik wist dat zij het letterlijk bedoelde, dus slikte ik dat "Goed!" in eerste instantie in en vroeg ik: "Waar vraag je precies naar, wat is je grootste bekommernis in verband met mijn eten?" "Hetgeen dat het meest verontrustende is voor mij", antwoordde ze: "Dat je eetbuien hebt waarna je zou braken." Ik kreeg het antwoord dat ik verwachtte.


Ik heb haar dan uitgelegd welke weg ik nu ga en waarop ik me richt, wat ik mag ervaren en zien… waardoor zij uiteindelijk heel goed snapte dat ik eigenlijk "goed" wilde antwoorden. En ook blij was voor mij.


Maar ik blijf dit een moeilijke vinden: die maatstaf die buitenstaanders -begrijpelijkerwijs- hanteren, zoals een trapsgewijs systeem: géén eetbuien: perfect. Eetbuien, maar ze verdragen en niet braken: middelmatig. Eetbuien mét braken: slecht, gebuisd, gefaald, hopeloos. Dat is echt wel de onderste trede, diep in de kelder, waarop je dan beland bent.


Maar wàt zit daar een héél scala tussenin zeg, wat je binnenkant betreft: Zoveel nuances en zoveel pòsitieve gevoelens ook, al lijkt het voor wie het niet kent alleen maar zwart. Ik kan dansen en springen van blijdschap als ik ondànks een eetbui tòch licht zie of zoals laatst met mijn teruggevonden boek dat mij méér leert dan het lijkt. Dat ik ondànks... me niet altìjd depressief of hopeloos voel –niks zijn en niks kunnen weetjewel, maar dat het me soms zelfs dichter bij mijn doel brengt: mezelf graag zien zoals ik ben met al mijn onvolmaaktheden.


Een eetstoornis, depressie, noem maar op... Geen mens zit er om te roepen, maar àls het je overkomt, waarom dan niet ermee aan de slag gaan om te werken aan waar het werkelijk om gaat? Geen rozengeur en maneschijn, geen kant-en-klare oplossingen, het is wroeten en ploeteren tot in het diepste putteke in de modder en vraag alsjeblieft niet hoelang het allemaal duurt, maar ik ben dankbaar dat ik ook de schoonheid mag zien van soms de kleinste dingen die mijn proces mij tonen.


Het is moeilijk te verwoorden voor wie niet weet wat het is én oprecht bekommerd om je is. Dus vind ik het een verdienstelijke poging waard om hen een stukje in te wijden in die lange weg die méér is dan genezen en die ontsnapt aan tijd en snelheid: heling, heel-maken, tot een ge-heel maken van àl wat bij je hoort.
Stevige grond.
Diepe wortels.