Person

"Vrijwilligerswerk als eigenwaarde-booster"

Deze zomer is de eerste verjaardag van mijn vrijwilligerswerk bij een vrijzinnige humanistische organisatie: het HuisvandeMens. Voor deze organisatie gebruik ik mijn creatief schrijftalent op een onverwachtse manier. Ik mag er namelijk de plechtigheden schrijven voor allerhande gelegenheden: zowel leuke als geboorte of huwelijk, als de minder aangename zoals afscheidsplechtigheden. Eerst voer ik een kort gesprek met de persoon die de plechtigheid aanvraagt om te weten te komen hoe zij de uitvoering van de dienst zien. Op basis daarvan ga ik dan aan de slag om de hele plechtigheid op papier uit te schrijven: bv. getuigenissen met elkaar verbinden door middel van korte tekstjes, bijpassende gedichtjes toevoegen, enz…


Hoewel ik nog niet veel ervaring had op dat vlak, valt het me erg goed mee! Ik krijg ontzettend veel voldoening van mijn vrijwilligerswerk. Zowel van de aanvrager van de plechtigheid, als de organisatie waarvoor ik werk. Wanneer bv. een dienst is gelopen zoals de persoon in kwestie in gedachten had, zijn ze steeds erg dankbaar. Ik denk dan even bij mezelf ‘Dat heb ik die persoon als cadeau gedaan, is er iets mooiers dat je een persoon kan geven dan een droomdag die volgens plan verloopt?’ De organisatie zelf weet ook ondertussen dat ze op me kunnen rekenen. Vooral bij het schrijven van afscheidsplechtigheden is de mogelijkheid om snel paraat te staan, een pluspunt aangezien de begrafenis liefst zo snel mogelijk gepland wordt. Aangezien ik op een dag een overschot aan tijd heb, is dit voor mij geen enkel probleem.


Het gevoel om opnieuw ‘nodig’ te zijn voor iemand in de maatschappij, doet wonderen voor mijn zelfbeeld. Thuis vul ik mijn dagen met voornamelijk creatieve bezigheden zoals haken, kleuren, enz… Leuke activiteiten maar vaak nogal eentonig en het voelt voor mezelf als iets dat iedereen wel zou kunnen… Wanneer ik dan eens opnieuw mijn schrijf ervaring mag gebruiken, dan vervult me dit weer met een bepaalde trots. ‘Dit is misschien iets wat niet iedereen kan, dit maakt me uniek’


Aangezien veel mensen met een eetstoornis een gebrek hebben aan zelfwaarde, zou ik iedereen die dit herkent dan ook willen aansporen om op zoek te gaan naar een manier om jouw talenten te gebruiken. Je zult het niet alleen leuk vinden om te doen, je zal ook merken bij het doen van de bepaalde activiteit dat je eigenwaarde en zelfvertrouwen groeit! Ga eens op zoek welke mogelijkheden er in jouw buurt zijn qua vrijwilligerswerk. Tegenwoordig kan je op internet makkelijk in een database opzoeken wat qua afstand, duur, frequentie en regio voor jou haalbaar is. Een kleine tip van iemand die net als jullie startte aan het begin van een ontdekkingsreis naar jezelf…


Vaak wordt er gezegd ‘Een eetstoornis gaat niet over eten’. Ik kan natuurlijk enkel voor mezelf spreken, maar wat mij betreft klopt het volledig. Anorexia heeft zich een weg in mijn leven gezocht op het moment dat ik geen eigenwaarde bezat. In mijn pubertijd werd ik gepest op school en langzaam maar zeker zorgde dat ervoor dat ik mezelf steeds meer als mislukt en waardeloos ging beschouwen. Een ‘dikke’ ben ik nooit geweest en zal ik nooit worden… Dat mijn gebrek aan eigenwaarde één van de oorzaken van mijn ziekte is, daar ben ik van overtuigd. Nu deze nog overwinnen…


Linda