Person

"Hoe de turnwereld mijn leven veranderde…"

Turnen was mijn passie. Sinds ik kon lopen wilde ik springen en tuimelen, dus als kind sloot ik me aan bij een turnclub. Ik was gemotiveerd en amuseerde me, en op mijn elfde begon ik te trainen in een competitieploeg. Dit was meteen heel wat anders: de trainers waren veel strenger en er heerste een zware focus op gewicht.


Soms werden we gewogen en werd ons verteld dat we op onze voeding moesten letten. Wanneer iemand een koek mee naar de training nam, werd hier een opmerking over gemaakt. Vooral de oudere meisjes kregen veel commentaar op hun gewicht en lichaamsbouw. Dit was ook voor mij het geval tijdens mijn puberteit: mijn begeleiders en medeturnsters zadelden me op met een vertekend lichaamsbeeld.


Sommige meisjes zijn sterk genoeg en kunnen de opmerkingen naast zich neerleggen, maar ik zag anderen fout reageren en in een gevaarlijk dieet glijden. Zo gaf een van mijn vriendinnen het op omdat ze de sport fysiek niet meer aankon na ernstig gewichtsverlies. Vreemd genoeg gaven de trainers haar complimentjes: aan zo’n discipline moesten wij ook een voorbeeld nemen…


Toen een trainster onterecht opmerkte dat ik verdikt was, is er iets gebarsten. Ik sloeg het foute pad in en werd geobsedeerd door mijn gewicht. Vermageren was het enige waar ik aan kon denken. Emotioneel was ik een wrak, ik voelde me zo ongelukkig en onzeker… Ik verloor het plezier in het turnen, en nam uiteindelijk de beslissing te stoppen – achteraf gezien een heel goede keuze.


Ondertussen ben ik 15 jaar oud en ik voel me nog steeds heel onzeker en dik. Ik doe aan atletiek en met mijn trainer en twee trainingspartners heb ik een erg goede band. Na lang twijfelen heb ik hen verteld hoe ik me werkelijk voelde. Ze zijn met me naar het Inloophuis in Leuven gegaan, waar ik Lies ontmoette. Sindsdien is mijn leven veranderd. Dankzij haar aanmoedigingen was ik klaar om te veranderen. Ik zie nu af en toe een diëtiste en bezoek geregeld een psycholoog.


Hoewel enkele mensen die dicht bij me staan afweten van mijn probleem, voelt het vaak als een eenzame strijd tegen mezelf. Het is nog elke dag vechten. Elke dag uitkijken naar die tijd waarop ik gewoon genietend door het leven kan gaan…