Ik was 14 en wist wat ik wilde. Nu ja, ik wist vooral wat ik niet wilde. Koppig heet dat dan, in de ogen van je omgeving. Mijn dagen bestonden uit doen alsof ik gegeten had, naar school gaan en veel te hard studeren, rondjes door het park rennen, en doen alsof ik geen honger had. Ik ging van overgewicht naar ondergewicht en vond het geen probleem.

Maar stilaan kwamen er dan toch gaatjes in mijn harnas. Ik werd het moe, ik werd het beu. Op een nacht besloot ik na mijn sessie trap-strompelen dat het niet meer verder zo kon. Ik zou de volgende dag ‘iets’ doen. Ik wist nog niet wat, maar tijdens de les informatica op school zat ik stiekem te Googelen en kwam ik terecht op de site van ANBN. En daar las ik de verlossende info dat ze een lijst hadden met gespecialiseerde hulpverleners.

Met veel angst belde ik die avond. Angst omdat in mijn klas een meisje zat dat was opgenomen en er gingen horrorverhalen de ronde over haar behandeling. Ik wilde dus absoluut niet naar de plek waar zij zat, Ter Berken, want zo’n strenge behandeling zou ik niet aankunnen, dacht ik. Ik schrok toen ik een ‘moeder van’ aan de telefoon kreeg die toch redelijk direct vertelde waar het op stond, maar me gelukkig ook een nummer kon geven van iemand in de buurt die me misschien wel voort kon helpen. En vanaf toen ging de bal aan het rollen.

Ik kwam bij een psychologe terecht die me goed begreep. Ze betrok er ook zoveel mogelijk het hele gezin bij. Helaas ging het nog achteruit en belandde ik op mijn 15de in het kinderziekenhuis van het Middelheim (toen nog niet gespecialiseerd). Tijdens mijn opname ging mijn vader ambulant naar mijn ex-psychologe, waardoor ze voor mij niet meer in aanmerking kwam om daar mijn nazorg te doen.

Vele jaren, behandelingen en opnames later (in Duffel, Antwerpen en UZ Gent) nam ik na een opname in een algemeen ziekenhuis (eerst op intensive care, daarna op gastro-enterologie bij gebrek aan beter) toch de beslissing om me via hun PAAZ te laten doorverwijzen naar Tienen. Ik kon de verhalen van mijn ex-klasgenootje wat beter loslaten en gaf het een kans.

Ik informeerde weer bij ANBN naar ervaringen, en kwam via het forum in contact met mensen die me hielpen de vooroordelen te relativeren. Deze positieve verhalen van meisjes die wel (min of meer) hersteld geraakt waren, hebben me over de drempel geholpen. Ik begon mijn weg te vinden in het wereldje van de hulpverlening, en daar hebben de vele ervaringen die uitgewisseld werden via ANBN zeker een rol in gespeeld.

De laatste onverwachte wending in mijn behandelingstraject kwam er doordat ik een aantal keer meegedaan had aan de crea-sessies in het inloophuis, en ik door de begeleidster van die sessies naar een fantastische creatief therapeute verwezen werd in de plaats waar ik woon. Ik ga daar nog steeds heen, en heb er veel hulp van. Weer iets waar ik zonder ANBN en haar activiteiten nooit geraakt zou zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

18 + 10 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.