Person

"Dagboek Routiné de Manger"

Ik ben 23 jaar en vraag me elke dag af waarom eten en alles wat daar mee te maken heeft zo’n belangrijk deel van mijn leven uitmaakt. “Routiné de Manger”, heb ik mijn dagboek genoemd. Als ik blij ben, eet ik, als ik verdrietig ben, eet ik. Ik kan niet stoppen met eten, ik eet graag, ik eet veel en ik eet overal. Waarom?


Op die ‘waarom’ besluit ik na vele jaren een antwoord te gaan zoeken, goed beseffende dat dit tijd zal vragen en confronterend zal zijn. Dankzij contactavonden van ANBN, gesprekken met mijn psychotherapeute en introspectie mag ik met enige fierheid zeggen dat ik goed op weg ben de antwoorden te vinden en weer te leren genieten van de kleine dingen des levens. Ik heb vreetbuien, maar niet op regelmatige tijdstippen. Soms zijn ze niet gepland en neem ik eender welk voedsel ik in de kasten vind, maar soms zijn ze gepland en ga ik in de supermarkt alles kopen wat ik lekker vind. Ik kan mezelf volproppen in de nachtwinkel of de frituur. Ik geef echter nooit over en doe niet aan compensatiegedrag, dus mijn ziekte valt niet onder de noemer ‘anorexia’ of ‘boulimia’. Ik heb een zogenaamde atypische eetstoornis – in de literatuur spreekt men van BED of Binge Eating Disorder. Het beestje mag dan wel een naam hebben, spijtig genoeg is er nog maar weinig onderzoek over deze eetstoornis te vinden en heerst er veel onbegrip.


Ik vind het moeilijk te zeggen wanneer het juist begonnen is. Thuis stond eten gelijk aan gezelligheid, en we aten overvloedig. Ongetwijfeld zijn wij als gezin veel met eten bezig in vergelijking met andere gezinnen. Een mooi voorbeeld is mijn grootmoeder, die ik vooral zie als een ontzettend zorgende persoon. Haar feestjes zijn altijd tot in de puntjes verzorgd, de middagmalen worden gekenmerkt door een waaier van vers brood, charcuterie en zoetigheden. Wanneer ik als kind huilend van school kwam omdat ze me gepest hadden met mijn dikke kont, antwoordde ze simpelweg dat ik maar een zakje snoep van 50 frank bij de winkel moest gaan halen. Dan zou de pijn zo wel over zijn…


Ik vind mijn grootmoeder de liefste van de wereld, maar spijtig genoeg gaat obsessief eetgedrag over van generatie op generatie en leerde ik tijdens het opgroeien een gewoonte aan die men aanduidt met de term ‘emo-eten’. Voedsel is mijn troost, en zaken zoals snoep, fastfood en vettigheden zijn mijn beste vrienden.


Naast mijn opvoeding zijn er nog factoren die bijdragen tot mijn eetbuien. Zo kwamen mijn perfectionisme en faalangst duidelijk tot uiting toen ik aan mijn universitaire studies sociologie begon. Ik zat vol idealisme en wou later met mensen werken. Tijdens deze studies zat er steeds een duiveltje op mijn schouder dat zei dat ik beter kon, sneller moest werken, nog drie hoofdstukken moest onderlijnen voor het slapengaan, papers moest indienen nog voor de professor alle uitleg had gegeven, … Hetzelfde duiveltje vertelde me ook dat ik het anders niet zou kunnen en onvoldoendes zou halen. Vanuit mijn angst om te falen legde ik mezelf zo’n strenge eisen op dat de bom geregeld ontplofte en eten me een perfecte vluchtweg bood. Ik kwam terecht in een kringetje van eten, vreten en diëten. Hoewel mijn studies ondertussen achter de rug zijn, merk ik dat deze onderliggende mechanismen en angsten nog steeds spelen. Dit zie ik aan hoe obsessief ik poets, en aan hoe ik alles organiseer en plan. Een derde reden voor mij om heil te zoeken in eten, is het feit dat ik te weinig opkom voor mezelf. Dat ik niet goed ‘nee’ durf te zeggen komt vooral tot uiting in mijn sociale contacten: ik betrap mezelf er voortdurend op goed te willen doen voor iedereen – behalve voor mezelf. Het is voor mij zo moeilijk mijn mening te zeggen, mezelf te verdedigen, assertief te zijn, en vooral: mensen te ontgoochelen. Wanneer ik met deze gevoelens blijf zitten, ga ik eten.


Momenteel zoek ik werk, maar vooral een nieuwe uitdaging. Iets waaraan ik me kan optrekken, iets waarin ik motivatie vind en waardoor ik mezelf kan zeggen dat ik die chips niet nodig heb om me goed te voelen. Want uiteindelijk moet ik het in mezelf zoeken: ik zal dit tot een goed einde brengen, en mijn dagen een toffe en waardevolle invulling geven.