Person

"Hulp zoeken"

Op mijn 17de begon ik steeds vaker abnormaal te eten. Ik sloeg maaltijden over, at geen koeken of ander lekker eten meer en durfde uiteindelijk alleen nog maar wat groenten binnen te spelen. Ik deed dit omdat ik mijn gewicht zo laag mogelijk wilde krijgen en ik ging dan ook elke dag op de weegschaal staan.


Hoewel deze gewoonten heel onbenullig leken in het begin, gingen ze van kwaad naar erger. Ik belandde in een neerwaartse spiraal en werd ongezond mager. Energie om met vriendinnen af te spreken had ik niet meer en zin om vriendelijk te zijn evenmin. De obsessie voor mijn gewicht en eetpatroon nam zo hard de bovenhand dat ik ook mijn hobby’s op de muziekschool moest stopzetten.


Hoewel ik dit alles goed kon verstoppen en veel leugens verzon, voelden mijn ouders dat er iets aan de hand was. Ik was niet meer die dochter die gezellig bij hen in de zetel kwam zitten en op zondag gretig frietjes opschepte, maar ik was veranderd in een vreemde die zich niet meer durfde blootgeven uit angst om ‘betrapt’ te worden. Hun gezelschap was me een last, ik bracht mijn tijd liever door op mijn kamer, waar ik tips kon opzoeken over vermageren en diëten.


Ik herinner mij de dag waarop alles veranderde nog heel goed. We hadden sportles op school en moesten een half uur aan een stuk lopen. Ik had die dag nog niks gegeten en voelde me erg slap. Na enkele minuten werd alles zwart voor mijn ogen: ik viel flauw en mijn sportlerares maakte zich zorgen. Mijn moeder werd opgebeld om me te komen halen en naar huis te brengen, en terwijl ik in mijn bed kroop, kwam ze bij me zitten.

Het was pas toen dat ik doorhad dat ze zich zo’n zorgen om mij maakte. Ze vroeg me met betraande ogen wat er aan de hand was en of we geen hulp moesten zoeken. Ik wilde dit niet: ik had geen probleem, vond ik, ze moesten mij maar laten doen. Maar mama zette door en vertelde over een dochter van een collega met anorexia – over hoe zij in behandeling ging en van haar eetstoornis afraakte. Hoewel ik gehecht was aan mijn ondergewicht, klonk dit als een verlossing: niet meer voortdurend bezig zijn met calorieën, weer vrij kunnen zijn…


Na een week piekeren hakte ik de knoop door: ik zou hulp zoeken en die eetstoornis achter mij laten. Pas wanneer ik deze hulp accepteerde, zou mijn leven weer kunnen veranderen. Ik durfde niet meteen bij mijn huisarts langsgaan en wist ook niet goed waar ik een therapeut kon vinden. Via het internet kwam ik uit bij ANBN en ik stapte dapper hun inloophuis binnen. De ervaringsdeskundigen hielpen me bij het zoeken van een psycholoog in mijn buurt en sindsdien volg ik therapie.

We zijn nu drie jaar verder en na heel wat ups en downs is mijn gewicht weer gezond. Wel ga ik nog geregeld langs bij mijn psycholoog om mezelf op het rechte pad te houden: alleen win je dit gevecht immers niet. Ik ben heel blij dat ik destijds de stap naar de hulpverlening gezet heb want écht leven met een eetstoornis, dat bestaat eigenlijk niet.