Ben je op zoek naar steun tijdens je herstelproces?

 

ANBN deelt dagelijks een inspirerende of motiverende gedachte op https://www.facebook.com/uitdebanvaneetstoornissen
Verder kan je er recent nieuws en hoopgevende verhalen lezen. 

 

Blijf op de hoogte van alle activiteiten die ANBN organiseert, via de evenementenpagina
Like ons op Facebook en duid aan dat je meldingen wil ontvangen!

 

ANBN heeft ook een geheime Facebookgroep. Heb je een eetstoornis (gehad) en wil je lotgenoten ontmoeten, dan kan je hier lid van worden. Je vrienden op Facebook kunnen niet zien dat je lid bent of berichten schrijft. Lid worden kan door een persoonlijk bericht te sturen naar de Facebook-pagina van ANBN. Een vrijwilliger zal je dan aan de groep toevoegen.

 

18 hours ago

ANBN

[MASKERS AF]

Gisteren bekeek ik de laatste 2 afleveringen van de 4-delige docu ‘Eetstoornissen, maskers af’ van Jessica Villerius op Videoland. Ik vond het een zeer indringende maar enorm goeie docu die zoveel inzicht geeft in de afschuwelijke heftigheid en eenzaamheid van zo’n eetstoornis, die elke dag opnieuw mensen vraagt te ‘overleven’ in plaats van te leven.

Het laatste verhaal van Bianca raakte me het diepste, omdat ik zelf zeker 25 jaar gekampt heb met BED. (Binge eating disorder). Zoveel jaren hoorde ik vanuit mijn directe omgeving, ‘je kan gewoon geen maat houden’, ‘je bent gewoon een veelvraat’, ‘je bent gewoon eet-verslaafd’, ‘je hebt geen discipline’, ‘kijk eens wat voor een monster je aan het worden bent,’ ‘je hebt geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel’, ‘eetstoornis? Wat nou eetstoornis, toen je afviel kon je het toch ook, toen had je ook geen eetstoornis, gewoon een gebrek aan discipline’, en zo kan ik nog wel een paar boeken vol schrijven...

Bianca vertelt in de docu haar persoonlijke verhaal wat niet mals is, en het verdriet is voelbaar in je huiskamer. Ik kan je niet in woorden uitleggen, hoe onwaarschijnlijk krachtig en dapper je moet zijn om dit te durven delen, en mensen zelfs letterlijk een inkijkje geeft in hoe die eetbuien eruit zien en wat er gebeurt als ze vanuit haar tenen strijdt om er niet aan toe te geven. Ook dat is zo herkenbaar. Ze vertelt ook heel treffend, ‘mensen denken dat ik het gewoon lekker vindt om veel te eten, maar het is helemaal niet lekker, het is al lang niet meer lekker’.

Wat mijzelf betreft gaat het ook nooit over eten. Mijn visie is dat eten een functie heeft, het is een soort ‘medicijn’ geworden dat een functie vervult, bijvoorbeeld om je tijdelijk rustig te voelen als je angst hebt, zoals bij Bianca, maar destijds zeker ook bij mij.

Eten zorgde ervoor dat ik even kon vluchten van wat er was, en heel vaak was dat niet eens bewust, het was door de jaren heen zelfs een gewoonte geworden waarvan ik toen nog niet wist waarom ik die gewoonte eigen had gemaakt. Ik wilde niet voelen wat er gebeurd was, ik wilde niet voelen hoe bang ik was, ik durfde geen troost te vragen of te delen dat ik ziek was, want dat was ik feitelijk al vanaf mijn 12e zeker. In plaats daarvan werd ik gepest en hoorde ik alleen maar wat er niet voldeed aan mij en dat ik er niet bij mocht horen.
Ook thuis was er enkel afkeuring en walging van hoe ik er uit zag.

Ik kwam net als Bianca op een gegeven moment in de supermarkt met zak chips op de balie in aanraking met ‘domme en ongepaste opmerkingen van een cassière’. Ze vroeg me of het wel slim was om dat te kopen want je werd er dik van. Ik weet dat ik adrenaline en schaamte tegelijk voelde opkomen, en toch lukte het me om haar uiteindelijk iets venijnings terug te werpen, al was het kwaad natuurlijk al geschied, want diep van binnen voelde ik me kapot verdrietig en boos. Alsof ik een domme idioot ben die niet weet dat chips eten niet het meest gezonde is dat er is, maar ook schaamte en waardeloosheid, wat was ik toch een dikke mislukkeling. Om over mijn veiligheid nog maar te zwijgen.

Eten was zoals ook in aflevering 3 naar voren komt mijn veilige coconnetje geworden, mijn veilige masker, mijn veilige haven en door die opmerking van zo’n cassière had zij mijn zo veilige coconnetje doorgeprikt, nu was hij tijdelijk lek. Eten was van mij, als ik samen met eten was, dan was ik veilig, dan schreeuwde er niemand, dan was er geen verdriet en dan was ik niet eenzaam. Door haar opmerking had zij me even mijn veiligheid afgenomen. Zóveel impact kan slechts een domme opmerking hebben!

Mensen weten niet wat ze zeggen, wat ze roepen maar oordelen heel snel. Zoals ook haar therapeut mooi verwoord, heb je anorexia dan zie je veel mensen in de nabije omgeving in een soort ‘zorgmodus’ schieten, maar heb je te maken met iemand die heel dik is, dan word er nog al snel afkeurend naar gekeken of over gesmoezeld. Vreselijk, en juist omdat de dikke mens, zeker evenveel zorg, toewijding en liefde verdient. Ik was geen vet lui varken dat verslaafd was aan eten. Ik was overlever, uit een ‘oorlogsstrijd’ (om het zo maar even samen te vatten), ik was eenzaam, ik voelde me niet geliefd, en ik had nooit mogen zijn wie ik van binnen was.

Ik hoop dat iedereen de documentaire bekijkt, en écht kijkt. Ik hoop dat je je hart kan openstellen, voor eenieder in die documentaire, zonder oordeel, en dat onbevooroordeelde hart meeneemt de echte wereld in.

Ik geloof dat Bianca nog heel veel mensen gaat helpen in de toekomst en ik geloof ook dat het haar uiteindelijk zal lukken om te winnen van de eetstoornis, dat kan niet anders als je zo krachtig en moedig bent door kwetsbaarheid te tonen, net als de overige 3 dames uit de docu. Dankjewel van mij voor jou, ik denk dat ik kan zeggen namens ál die mensen die elke dag in eenzaamheid vechten.

Dankjewel ook aan jou lieve Jessica dat je wederom zo’n waardevolle integere docu hebt gemaakt over zo’n mega belangrijk onderwerp.

Lottie ... See MoreSee Less

View on Facebook

1 day ago

ANBN

OPROEPJE:

Ik ben Hanne Raes, derdejaarsstudent Sociale Readaptatiewetenschappen (SRW) aan de Sociale School in Heverlee. Ik ben momenteel bezig met het schrijven van mijn bachelorproject. Ik koos voor het onderwerp tienermeisjes met anorexia nervosa.

Voor mijn onderzoek omtrent dit onderwerp ben ik op zoek naar adolescente meisjes en ouders hiervan om een interview mee af te nemen. Het interview duurt ongeveer 30 minuten en kan zowel persoonlijk, telefonisch als via mail gebeuren. Natuurlijk zal het interview achteraf volledig anoniem in het bachelorproject gepubliceerd worden.

Heb je interesse? Stuur een mailtje naar hanne.raes@student.ucll.be.
Het zou me echt enorm verder helpen met het schrijven van mijn bachelorproject!

Hartelijk bedankt! ... See MoreSee Less

View on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.