Niets doen…

Vroeger was ik iemand die niet kon stil zitten… Ik was voortdurend bezig met de meest uiteenlopende activiteiten. Ik was een ‘bezig bijtje’. Mijn oma zei altijd tegen me ‘Je hebt ook geen zittende kont’. Dat was waar… Niet zo zeer dat ik continu aan het sporten was, ik haatte vb. LO les. Ik was wel voortdurend op de been om vb. te helpen in het huishouden of een wandeling te maken met de hond, mijn ouders helpen met hun dagelijkse klusjes of ergens iets gaan halen. Ik kon er zo blij van worden als ik anderen kon helpen… Die glimlach die ik ontving nadat ik zo’n werkje had gedaan, verwarmde me tot in het diepst van mijn hart.

Dat is nu wel anders… De rollen zijn omgedraaid en dat allemaal door mijn eetstoornis… Nu ben ik degene die hulp nodig heeft. Dat toegeven is zo’n kwelling voor me… Ik kan letterlijk niets meer, zo diep heb ik de eetstoornis zijn gang laten gaan… Ik ben zo verzwakt, dat ik zelfs niet meer alleen kan rechtstaan… Ik heb iemand nodig om recht te staan, verschrikkelijk vind ik dit om te zeggen en ik krijg de tranen er iedere dag van in mijn ogen… Het voelt zo zwak, minderwaardig,… Ik kan het gewoon niet uit mijn hoofd krijgen…

Hoe ik het ooit zover heb kunnen laten komen? Ik weet het eerlijk gezegd niet… Een groot gebrek aan eigenwaarde en totaal geen liefde voor mezelf… Een dodelijke combinatie… Langzaam aan ging mijn kracht achteruit zonder dat ik het zelf wilde inzien. En zelfs toen ik het door kreeg dat ik zwakker werd, greep ik niet in… Ik kon het mezelf gewoon niet toe staan en mezelf iets gunnen… Alles leek te veel voor me… Het hoefde niet… Ik bleef actief bezig met het helpen van mijn ouders,  terwijl ik mezelf nauwelijks een aanvaardbare portie eten gunde op zo’n dag. Gevolg: mijn gewicht ging achteruit en langzaam verdween spierkracht… Ik werd iedere dag een beetje meer moe, een beetje minder kracht, een dagje erbij waarbij ik weer iets trager de trap op of af kon…

Mijn lichaam had totaal geen reserve meer… Bijgevolg is ieder klein ongelukje dat je overkomt, fataal. Bijgevolg was een val over een stomme kabel voldoende om ervoor te zorgen dat dat bezig bijtje veranderd is in iemand die nu gedwongen is om de hele dag te zitten… Het voelt zo frustrerend voor me… Ik probeer me bezig te houden met het schrijven van deze blogs, met kleuren, puzzelen of tv kijken… Het voelt allemaal zo nutteloos en stom… Dat hoor je toch allemaal niet te doen als jonge vrouw ? Ik hoor te werken, een eigen gezin te hebben, met vrienden weg te gaan… Allemaal dingen die ik zo graag wil doen en die mijn ziekte me belet… Ik HAAT het… Kon ik de tijd maar terug draaien en het allemaal nooit zover laten komen…

Door het gedwongen zitten, ervaar ik bovendien een extra angst… Het stijgende gewicht… en dan vooral niet mogen compenseren in het eten… Hoewel het tegen alle advies in is, weeg ik mezelf dagelijks…Ik weet dat ik zo ook geen controle heb, maar ik kan er ook niet tegen om het niet te weten. Bijgevolg maak ik het me mezelf waarschijnlijk extra moeilijk, door te kijken en niet in te grijpen, wat het getal ook is… Iedere dag zie ik dat getalletje een beetje stijgen… Verschrikkelijk… Ik wil natuurlijk dolgraag aankomen en terug op krachten komen, maar dit tempo? Nee! Schreeuwt alles in me… Te snel! Ik word vet! Ik kan dit niet aan… Continu maar piekeren…

Ergens probeer ik rationeel erover na te denken: blijven eten Linda, je best blijven doen, je lichaam kan nu alle voedingsstoffen gebruiken. Dit zal niet allemaal blijven, een gedeelte is waarschijnlijk vocht… Het aankomen zal niet blijven doorgaan in dit tempo… Het helpt me een beetje om er op die manier over na te denken en dapper te zijn, maar makkelijk is anders… Ik probeer mezelf kleinigheidjes toe te staan, maar da’s niet makkelijk…

Langzaam voel ik mijn kracht terug toenemen… Zo kon ik vb. terug alleen op staan en naar de wc gaan…. Een kleine overwinning die me terug een beetje moed geeft en hoop… Ik probeer positief te blijven… Laten we hopen dat die eetstoornis het niet haalt,… Ik blijf alvast vechten met al mijn kracht!

Blog van Linda



Heb je naar aanleiding van deze blog vragen over anorexia of andere eetstoornissen? Neem contact op via info@anbn.be, via de chat of de geheime Facebookgroep.